منطقه طلایی مدیریت

صرفه جویی در وقت و پول با “خلاصه مدیریتی” های گروه تجارت در دهکده جهانی

عظیم جعفری — Fri, 31 Aug 2012 11:54:41 GMT

امروزه وجود بیش از حد اطلاعات، امکان دسترسی به آن را دشوار کرده است هر روز ، اخبار،گزارشات ،اطلاعات و تحلیل های بسیار زیادی در روزنامه ها، مجلات ، وب سایتها وغیره منتشر میشود که همسوبا کسب و کار شماست اما به علت نبود زمان و انرژی کافی ، شما نمی توانید به آنا دسترسی داشته باشید . با این حال، چگونه می توانید موجب رشد و پیشرقت کسب و کار خود شوید وقتی نمی دانید در اطراف شما چه می گذرد؟آیا این یک مشکل بزرگ نیست ؟

گروه تجارت در دهکده جهانی برای حل این مشکل راه حلی دارد .

ما با کمک کارشناسان فعال خود از منابع معتبر داخلی و خارجی اخبار،گزارشات ، تحلیلها و سایر اطلاعات مرتبط با فضای کسب و کار را جمع آوری وگزینش نموده و در قالب بسته هایی تحت عنوان خلاصه مدیریتی در عناوین ذیل بصورت دوره ای تهیه و در اختیار علاقمندان قرار می دهیم.

1- خلاصه مدیریتی اقتصاد و تجارت (شامل گزیده اخبار، گزارشات، تحلیلها و سایر اطلاعات منتشر شده در خصوص اقتصاد و بازار ) بصورت هفتگی.

2- خلاصه مدیریتی بازار سرمایه (شامل گزیده اخبار، گزارشات، تحلیلها و سایر اطلاعات منتشر شده در خصوص بازار سرمایه ) بصورت هفتگی.

3- خلاصه مدیریتی بازار مسکن (شامل گزیده اخبار گزارشات، تحلیلها و سایر اطلاعات منتشر شده در خصوص بازار مسکن ) بصورت ماهانه.

4- خلاصه مدیریتی بازار طلا (شامل گزیده اخبار گزارشات، تحلیلها و سایر اطلاعات منتشر شده در خصوص بازار طلا ) بصورت ماهانه

برخی از ویژگیهای "خلاصه مدیریتی" های تجارت در دهکده جهانی:
1- شما را از سروصدا ها ، سردر گمی ها و اضافه بار اطلاعات رهایی می بخشد.

2- اطلاعات معتبر ،گزینش شده و معتبر را در اختیار شما قرار میدهد.

3- اطلاعات را به موقع در اختیار شما قرار میدهد

4- مقرون به صرفه است-- بسیار ارزان تر از خرید نشریات بصورت فردی و خواندن آنهاست

جهت دریافت این محصولات در سایت ثبت نام کنید

www.gvb.ir

چگونه حقوق خود را افزایش دهیم؟

عظیم جعفری — Tue, 15 May 2012 10:11:09 GMT

چگونه حقوق خود را افزایش دهیم؟

مترجم: تیرداد سیفی اعلا

آیا در شغل جدیدی مشغول به کار شدید؟ تبریک! بعد از به روز رسانی رزومه کاری خود، بهره برداری کردن از شبکه‌های اجتماعی و حرفه‌ای خود، و گذراندن مراحل گوناگون مصاحبه، شما لیاقت آن را داشته‌اید.

اما کار شما هنوز به اتمام نرسیده است. همان‌طور که آماده آغاز در شغل جدید خود می شوید، مطمئن شوید که با انجام دادن ‌این مراحل مهم بتوانید حقوق خود را به حداکثر برسانید.

بیشتر بخواهید.‌ این به معنای حریص بودن نیست. مدیر استخدام شما دارای یک بودجه می باشد که در آن محدوده باید کار کند و احتمالا به شما بالاترین قیمت موجود پیشنهاد نشده است (مگر‌اینکه شما از قبل شخص بسیار موفقی بودید و نیاز مبرم به استخدام شماوجود داشته است). مشکلی ندارد اگر شما بخواهید بیشتر از‌ این انعطاف‌پذیری موجود استفاده ببرید. مهم‌تر ‌این است که خود را به حقوق پایه محدود نکنید. شما ممکن است بتوانید از حقوق اضافه کار یا از مزایای جابه‌جایی و انتقال نظیر یک خانه موقت برای اقامت استفاده کنید. برای مثال شاید آنها بیشتر از حقوق در زمینه ‌این‌گونه پاداش‌ها انعطاف داشته باشند. خواستن ضرری ندارد.

ذخیره بازنشستگی سابق خود را نگه دارید و نسبت به پس‌انداز بیشتر اهمال نکنید. چندین گزینه در مقابل شماست، مانند انباشته کردن آن بر روی حساب بازنشستگی شرکت جدید یا انتقال آن به حساب شخصی بازنشستگی. در هر صورت، آن را از دست ندهید شما همچنین قادر خواهید بود که ذخیره بازنشستگی سابق خود را به برنامه شرکت سابق خود واگذار کنید، اما اگر سرمایه بازنشستگی شما در آنجا به قدر کافی کوچک بود، آنها گزینه پرداخت نقدی آن و فرستادن جمع پرداخت به شما را دارند، که بنابراین مشمول مالیات می‌شود. در صورت مردد بودن برای اطمینان خاطر با منابع انسانی سازمان جدید خود در‌این زمینه مشورت کنید.

مقداری از حقوق جدید خود را پس‌انداز کنید. شغل جدید همراه جریان نقدی جدید است. شاید شما به یک مکان تازه با هزینه‌های متفاوت نقل مکان کردید. یا شاید شما اکنون حقوق بیشتری را دریافت می‌کنید. قبل از‌اینکه خود را به هرچیزی عادت دهید،‌ این فرصت را به خود بدهید که مقداری از پول دریافتی خود را ذخیره کنید. اگر پول را در حساب جاری خود نبینید، هرگز آن را خرج نخواهید کرد.

منبع : دنیای اقتصاد

تامین بودجه برای سرمایه‌گذاری‌های مخاطره‌آمیز

عظیم جعفری — Tue, 15 May 2012 10:07:14 GMT

تامین بودجه برای سرمایه‌گذاری‌های مخاطره‌آمیز

مترجم: محمدحسین رفعت‌نژاد

منبع: وارتون

ریسک‌ها را درک‌ کنید و داستانی خوب نقل کنید

استیون کوهن در 22 سال همکاری با سرمایه‌گذارانی مخاطره‌پذیر، تنها یک بار به یاد دارد که سرمایه‌گذار مخاطره‌پذیر به صحبت‌های ارائه شده در این خصوص گوش فراداده باشد و سرمایه‌گذاری کرده باشد. بنابراین وقتی احتمال سرمایه‌گذاری‌های اینچنینی تا این حد پایین است، چگونه باید با این افراد قرار ملاقات گذاشت و شانس متقاعد کردن طرف مقابل برای سرمایه‌گذاری را افزایش داد؟

کوهن در جریان کنفرانس کارآفرینی 2012، پنلی با عنوان «محل اعتراف‌های سرمایه‌گذاران مخاطره‌پذیر: چرا ما به آنها بودجه اختصاص می‌دهیم و چرا آنها را رد می‌کنیم» را اداره می‌کرد. مدیران کنفرانس در حاشیه این پنل اظهار کردند: «اغلب کارآفرینی، با رنج و عذاب همراه است و ناکامی کارکنان موجب ایجاد جسارت می‌شود.

رنج‌ها، اشک‌ها و عرق‌هایی که در یک ایده جدید نهفته شده‌اند، آن را به یک تجارت قابل دوام مبدل می‌کند. رنج مفرطی که در آغاز متحمل می‌شویم، سبب می‌شود که واحدهای کوچک به جای آنکه کوچک و مستقل باشند، به رهبران صنعت تبدیل شوند. گاهی اوقات رنج کشیدن مقدمه ایجاد فرصت‌ است.»

کار سخت و مداوم نیز موثر است. گیل بیدا، موسس و مدیر گنکاست ونتور، در این‌باره می‌گوید: «من دوست دارم جمله‌ای از توماس ادیسون را بازگو کنم. وی می‌گوید، نبوغ یک درصد خدادادی و 99 درصد کار سخت است. برای من نیز شروع یک کار تا 99 درصد به کار سخت و ریختن عرق وابسته است و ایده‌خوب تنها یک درصد موثر است. به نظر گیل بیدا در حالی که میلیون‌ها نفر از مردم ایده مناسبی دارند، همه موفق نمی‌شوند و به این دلیل است که ایده مهم نیست، بلکه پشتکار و کار سخت مهم است.

سنجش ریسک

کوهن برای بارور کردن ایده مناسب، اهمیت ارزیابی گونه‌های مختلف ریسک را به شرکت‌کنندگان در جلسه یادآوری کرد و افزود: «اندازه بازار، شانس نفوذ در بازار، توانایی برای سرمایه‌گذاری مطمئن، توسعه مناسب تکنولوژی و ارزیابی محدودیت‌های اعمال شده از سوی رقبا از جمله اقداماتی است که باید در این زمینه انجام داد.» جان‌کپلمن که در تاسیس بسیاری از شرکت‌ها نقش داشته است، می‌گوید: همه ریسک‌ها به یک اندازه مهم نیستند.

شرکتی که وی در حال حاضر در آن کار می‌کند، در حوزه اختصاص بودجه به ایده‌های جدید پیش از مرحله راه‌اندازی، فعال است. وی می‌گوید: «ما روی تیم حساب باز می‌کنیم. بخش اصلی آنچه در اولین دیدار ارائه می‌کنید، ویژگی‌های خودتان است. سرمایه‌گذار باید به شما و ایده‌هایتان اعتماد داشته باشد.» وی در ادامه افزود: «شما باید با چشم یک کارآفرین به محصول و بازار آن بنگرید و تصمیمات کلیدی خود را اولویت‌بندی کنید.» از نظر بیدا همه چیز به ارزیابی نسبت ریسک به سود ارتباط دارد.

هرچه یک کارآفرین بتواند نسبت ریسک را کاهش دهد، شرکتی که برای آن کار می‌کند، علاقه بیشتری نسبت به موضوع نشان خواهد داد. علاوه بر این، با توجه به اینکه آغاز بسیاری از کسب و کارها به صورت مجازی آسان‌تر است، وی افزود: «چرا با استفاده از تکنولوژی یک نمونه اولیه نسازیم؟»

راب کانی بیر، یکی از اعضای هیات موسس شرکت سرمایه‌گذاری شاستا که در حوزه تلفن همراه و برنامه‌های اینترنتی فعالیت می‌کند، در این جلسه اظهار کرد: در شرکت ما «یک مقدمه با کیفیت» مقداری از میزان ریسک را کاهش می‌دهد. این یک آزمایش برای بررسی این موضوع است که آیا می‌توانید شریکی خوب پیدا کنید یا نه. برای وی مهم نیست که شما به دانشگاه رفته‌اید یا نه و آنچه اهمیت دارد «کارآفرینانی است که قدرت بیان مساله برای ایجاد برند تجاری را درک می‌کنند.»

جو کوهن یکی از کارآفرینانی است که در مدل کانی بیر صدق می‌کند، یعنی قدرت بیان مساله خوبی دارد. وی می‌گوید: «من تمام ساعات روزم را به سرمایه‌گذاران مخاطره‌آمیز، کارآموزان جدید و تیم خود اختصاص می‌دهم. کوهن هنگامی که تازه در شرکت وارتون استخدام شده بود، این ایده را بسط داد که همه چیز فروخته می‌شود و خریده نمی‌شود. وی در سال دوم دانشجویی دانشگاه را ترک کرد تا به ایده خود جامه عمل بپوشاند. توانایی وی در بیان موضوعات به صورت متقاعدکننده، کلید موفقیتش در سرمایه‌گذاری ایمن بود. وب‌سایت کورسکیت محصولات شرکت را به عنوان ترکیبی از ابزارهایی نظیر مدیریت فایل‌ها، ارتباطات و ثبت مشخصه‌های شبکه معرفی می‌کند تا دانشجویان بتوانند از این طریق با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.

به نظر کانی بیر، موضوعی که مطرح می‌کنید، یک رمان نیست، بلکه یک داستان کوتاه است و در هنگان نقل این داستان کوتاه باید درباره محصولتان صحبت کنید، نه درباره خودتان. محصولی که ارائه می‌دهید ابزاری برای معرفی شما و فروش شرکت شماست.

راه‌های دیگر برای ارزیابی ایده‌ها

کوپلمن می‌گوید: برای شرکتی که در حال بررسی کردن ایده‌ها در مرحله اولیه است، آسان‌تر است به دنبال ایده‌هایی برود که با هدف صرفه‌جویی در زمان مطرح شده‌اند. وب‌سایت اینترنتی «اوبر» که کاربران را قادر می‌سازد از طریق تلفن همراه خود تاکسی درخواست کنند، مثالی از این دست ایده‌ها است. نقطه مقابل این ایده‌ها، ایده‌هایی هستند که برای «گذراندن وقت» مطرح می‌شوند. سایت یوتیوب مثال مشهوری از این دست ایده‌ها است. وقتی با ارون پاتزر، موسس وب‌سایت مینت که یک سرویس مدیریت مالی شخصی است، آشنا شدیم، بیشتر به این نکته پی بردیم. همچنین وقتی با موسس وب‌سایت اوبر ملاقات کردیم، وی اظهار کرد: محصولاتی که برای گذران وقت مطرح می‌شوند، می‌توانند پول‌زا باشند، اما مادامی که محصول ساخته نشده است، قابل مشاهده نیستند.

یکی از مواردی که کانی بیر بر روی آن تاکید دارد، تلفن همراه است. برخی محصولات نظیر فیس‌بوک و دیگر شبکه‌های اجتماعی در محیط وابسته به تلفن همراه استفاده می‌شوند. موارد دیگر نظیر چری و اوبر به شدت تحت تاثیر تلفن همراه قرار گرفته‌اند. وی از اوبر به عنوان مثالی در زمینه شست‌وشوی ماشین استفاده می‌کند و می‌افزاید: «شست‌وشوی ماشین، صنعتی است که انتظار نمی‌رفت نوآوری‌های قابل توجهی در آن رخ دهد، اما تلفن همراه این صنعت را از خواب بیدار کرده است.»

بیدا به عنوان سرمایه‌گذاری مخاطره‌پذیر از منابع کامکست، استفاده می‌کند تا شرکت‌هایی را که ممکن است از آنها حمایت کند، ارزیابی کند. شرکت‌هایی که وی انتخاب می‌کند، لزوما با کامکست ارتباطی ندارد، اما کامکست جهانی ان بی سی (Comcast NBC Universal) نمونه خوبی برای پشتکار است. وقتی مدیران جناکست یک شرکت فعال در حوزه تجارت الکترونیک در زمینه مد را تحت نظر می‌گیرند با شبکه‌های اینترنتی و مد کامکست هماهنگ می‌شوند و وقتی یک شرکت‌ فعال در زمینه تحقیقات بازاریابی اجتماعی را تحت نظر می‌گیرند، با بخش تحقیقات ان بی سی مذاکره می‌کنند.

تمامی سخنرانان تفکر واحدی داشتند. کپلمن می‌گوید: «رایج‌ترین دلیل اینکه برخی سرمایه‌گذاری‌ها را نمی‌پذیریم، این نیست که صنعت مورد بحث صنعت مناسبی نیست یا درآمد کمی به همراه دارد، بلکه به این دلیل است که با خصوصیات مورد انتظار سرمایه‌گذار مخاطره‌پذیر مطابقت ندارد. یکی از بزرگ‌ترین چالش‌هایی که با آن مواجه هستم، این است که بگویم: فکر می‌کنم شما پول زیادی به دست خواهید آورد، اما فکر نمی‌کنم من بتوانم پول زیادی به دست آورم و به همین دلیل است که از ایده شما حمایت نخواهم کرد.

به نظر بیدا آخرین قدم نیاز کارآفرین برای پرسیدن سوالاتی دشوار از خودش است. تعداد مواردی که یا در مدل تجاری یا در تحقیقات دارای مشکل بوده‌اند، وی را متعجب کرده است. «شما پول و زندگی‌تان را روی این سرمایه‌گذاری می‌کنید؟ آیا نمی‌خواهید از چشم‌انداز رقابتی آن مطلع شوید؟ آیا نمی‌خواهید بدانید این موقعیت تا چه اندازه می‌تواند بزرگ باشد؟ آیا علاقه ندارید تمهیدات دفاعی مناسبی فراهم کنید؟»

کانی بیر به شرکت‌کنندگان در جلسه اخطار داد که همیشه خود را به خوبی برای ارائه آماده کنند تا مطمئن شوند که مزیت‌های رقابتی، محصولات و مشتری‌هایشان را به خوبی شناخته‌اند. وی با اشاره به این موضوع که هرچه آمادگی بیشتر باشد، جلسه می‌تواند عمیق‌تر و تعاملی‌تر باشد، افزود: من 40 دقیقه وقت صرف می‌کنم تا هر کدام از ایده‌ها و محصولاتی را که قرار است درباره آنها صحبت کنم، به خوبی درک کنم.

کنفرانس با پیشنهادی رک از سوی جوکوهن به پایان رسید: «هنگام افتتاح یک شرکت، مواردی وجود دارد که به آنها نیاز دارید. این موارد عبارتند از: یک ایده جدید، یک تیم، محصول و سرمایه‌گذار. شما به همه اینها نیازدارید. شکست به این دلیل است که یکی از این موارد را در اختیار ندارید، آن را انجام نمی‌دهید یا اینکه تنها یکی از این سه‌مورد را در اختیار دارید و چون اینرسی وجود دارد به سراغ تحصیل می‌روید یا کار دیگری می‌کنید. به نظر من اینها همه بهانه‌اند. اختتامیه سخنان کوهن یک جمله بود: «فقط انجام دهید.»

منبع : دنیای اقتصاد

پنج گام کلیدی جهت آماده‌شدن برای مصاحبه‌ تلفنی

عظیم جعفری — Tue, 15 May 2012 10:03:20 GMT

پنج گام کلیدی جهت آماده‌شدن برای مصاحبه‌ تلفنی

دیو جانسون

مترجم: فرهاد امیری

منبع: سی.بی.اس نیوز

ما هنوز از بحران شدید اشتغال پس از بحران مالی 2008 به طور کامل بیرون نیامده ایم و آدم‌های بسیاری هنوز دنبال کار می‌گردند ــ یا دست کم، در جست‌وجوی فرصت‌های بهبود وضعیت شغلی خود هستند، زیرا شغل‌های کنونی‌شان را چند سال پیش، وقتی کار بهتری نبود، به اجبار پذیرفته‌اند.

دلیل شما برای جست‌وجوی شغل هر چه باشد، باز هم بی‌شک باید برای مصاحبه‌های تلفنی آماده شوید، زیرا مصاحبه‌ اول گام نخست است و پس از آن به مصاحبه حضوری با مدیر منابع انسانی دعوت خواهید شد.

از آنجا که در مصاحبه‌های حضوری و رویارویی مستقیم با مدیر مصاحبه‌کننده ‌اندکی استرس‌زا است، پس مصاحبه‌های تلفنی عموما از مصاحبه‌های حضوری راحت‌تر هستند. با این حال، مصاحبه‌های تلفنی هم به دقت و مهارت نیاز دارند و ممکن است آدم به راحتی در یک مصاحبه‌ تلفنی هم غافلگیر و دچار استرس شود. در این نوشته می‌خواهیم تا رمز و رازهای یک مصاحبه‌ تلفنی خوب را به شما بیاموزیم. برای این کار چند نکته‌ کلی و اصلی را در زیر شرح خواهیم داد.

یک خط ثابت پیدا کنید. بله، اغلب ما از موبایل‌هایمان برای همه‌ ارتباطات خود با دیگران استفاده می‌کنیم، اما موبایل‌های ما به‌اندازه‌ خطوط ثابت قدیمی قابل اطمینان نیستند (ممکن است آنتن آنها قطع شود) و کیفیت صدایی به آن خوبی نیز ندارند. در نتیجه، شما برای برنامه‌ریزی مصاحبه‌ تلفنی باید از خیر گوشی‌های هوشمندتان بگذرید و به فکر یک خط ثابت باشید.

به بهبود مهارت‌های سخن‌ گفتن خود بپردازید. مهارت‌های کلامی می‌تواند موقعیت شما در مصاحبه را بسیار بهتر کند، بنابراین باید به دقت روی آنها کار کنید. بنابراین پیش از انجام مصاحبه مهارت‌های حرف‌زدن و مصاحبه‌کردن را تمرین کنید. برای مثال، به موسساتی مراجعه کنید که می‌توانند در بهبود این موسسات به شما کمک کنند. با این حال، در خانه نیز می‌توان کارهای ساده‌ای را برای بهبود مهارت‌های کلامی انجام داد. برای مثال، موقعیت مصاحبه را به‌طور واقعی و به کمک دوستتان بازسازی کنید و واقعا پشت تلفن مهارت‌های سخن‌گفتن خود را امتحان کنید.

آماده‌ سخن گفتن از استعدادها و مهارت‌های خود باشید. رزومه‌ خود را قبل از مصاحبه مرور کنید. شما باید بتوانید درباره‌ پروژه‌هایی که انجام داده‌اید، موفقیت‌هایی که به دست آورده‌اید و مهارت‌هایی که به اثبات رسانده‌اید، به راحتی حرف بزنید. شرح این موارد را نیز پیشاپیش تمرین کنید.

پرسش‌هایتان را آماده کنید. اگر مصاحبه‌کننده فرصتی در اختیارتان قرار دهد، آماده‌ پرسیدن سوال‌هایتان هستید؟ باید آماده باشید قبل از مصاحبه تحقیقی انجام بدهید و سه چهارتا سوال آماده‌ پرسیدن داشته باشید. سوال‌هایتان هم درباره‌ شغل خودتان باشد و هم درباره‌ خود شرکت. همچنین سوال زیرکانه‌ای درباره‌ آینده شرکت یا رویکرد آن در صنعت هم دست و پا کنید.

جزئیات مصاحبه‌ خود را هرگز فراموش نکنید. منظورم این است که باید تمام جزئیات را به طور دقیق بررسی کنید و از صحت آنها مطمئن باشید: زمان مصاحبه (اگر در کشور دیگری زندگی می‌کنید، حواستان به اختلاف ساعت باشد)، اینکه چه کسی به شما زنگ می‌زند و اینکه شماره‌ تلفن‌تان را درست داده‌اید یا نه.

منبع : دنیای اقتصاد

چرا نفت به زیر 100 دلار افت کرد؟

عظیم جعفری — Tue, 15 May 2012 09:52:11 GMT

بررسی تحولات بازارهای جهانی نفت‌خام در هفته گذشته

چرا نفت به زیر 100 دلار افت کرد؟

نویسنده : غلامعلی رحیمی *

بهای نفت‌خام در بازار آمریکا (بورس نیویورک) طی هفته گذشته (30 آوریل الی 4 مه 2012) با یک روند کاهشی از 87/104 دلار تا 49/98 دلار در هر بشکه کاهش یافت.

عمده‌ترین عوامل تضعیف‌کننده قیمت نفت‌خام در بازارهای جهانی در هفته گذشته عبارت بودند از:

• نگرانی درباره اقتصاد آمریکا

• انتشار آمار ضعیف از بخش مشاغل آمریکا در ماه آوریل 2012 و در نتیجه افزایش نگرانی‌ها درباره رشد کند اقتصاد این کشور

• افزایش سطح ذخیره‌سازی‌های نفت‌خام آمریکا معادل 9/2 میلیون بشکه در هفته منتهی به 27 آوریل 2012

• تاکید شرکت شل مبنی بر وجود نفت کافی در بازار و تاثیر منفی رشد بهای نفت بر تقاضای جهانی سوخت

• افزایش نگرانی‌ها درباره اقتصاد اروپا

• سقوط دوباره اقتصاد اسپانیا به دوران رکود در سه ماه نخست سال 2012 و پیش‌بینی اقتصاددانان مبنی بر عدم بازگشت آن به دوران رشد اقتصادی تا پایان سال جاری میلادی با توجه به کاهش شدید هزینه‌های دولت و وضعیت وخیم بانک‌های این کشور

• اعلام دبیر کل سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) مبنی بر تلاش اعضای این سازمان برای کاهش قیمت‌های نفت و افزایش تولید بیش از سهمیه‌های رسمی

• افزایش تولید نفت اوپک به بالاترین سطح خود در 4 سال گذشته و رسیدن تولید نفت‌خام 12 عضو این سازمان به میانگین روزانه 750/31 میلیون بشکه در ماه آوریل 2012، بر اساس تازه‌ترین نظرسنجی رویترز

• مطلوب ارزیابی کردن قیمت 100 دلاری برای هر بشکه نفت‌خام از سوی دبیر کل اوپک

• رشد 2/8 درصدی صادرات نفت عراق در ماه آوریل 2012 در مقایسه با ماه مارس و رسیدن آن به سطح 508/2 میلیون بشکه در روز با بهره‌برداری از پایانه‌های نفتی جدید شناور عراق و رشد فروش محموله‌های نفتی، بر اساس اعلام رییس سازمان دولتی بازاریابی نفت عراق

• پیش‌بینی افزایش تولید نفت لیبی به بیش از 6/1 میلیون بشکه در روز تا اواسط سال 2012، بر اساس اعلام رییس شرکت ملی نفت این کشور

• کاهش ارزش شاخص‌های بورس در بازارهای جهانی

• افزایش ارزش دلار در مقابل یورو.

البته برخی اخبار و اطلاعات نیز عامل تقویت قیمت نفت‌خام در بازارهای جهانی شده و از کاهش بیشتر قیمت‌ها جلوگیری کردند.

عمده‌ترین عوامل تقویت‌کننده قیمت نفت‌خام در بازارهای جهانی عبارت بودند از:

• رشد قابل توجه آمار تولید در آمریکا و افزایش شاخص فعالیت کارخانه‌های این کشور در ماه آوریل 2012

• افزایش 4/0 درصدی درآمد خانوارهای آمریکایی در ماه مارس 2012

• تعطیلی یک خط لوله نفت شرکت آمریکایی اکسون موبیل در ایالت لوییزیانا

• بازگشایی یک پالایشگاه شرکت بی.پی

• رشد شاخص مدیران فروش بخش صنعت چین در ماه آوریل 2012

• کاهش 3/0 درصدی تولید نفت روسیه در ماه آوریل 2012

• ادامه درگیری‌ها بر سر ذخایر نفتی سودان

• اعلام خبر مربوط به افزایش 5 درصدی واردات نفت‌خام هند در سال 2011 در مقایسه با سال 2010 به دلیل افزایش ظرفیت پالایشی این کشور و افزایش وابستگی آن به واردات نفت‌خام برای تامین نیازهای قشر متوسط و همچنین تولید برق.

بر اساس آمار دبیرخانه سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک)، قیمت سبد نفتی اوپک طی دوره

30 آوریل الی 3 مه 2012، با کاهش قیمت از 2/117 دلار تا 31/115 دلار در هر بشکه کاهش یافت.

میانگین هفتگی بهای سبد نفتی اوپک در هفته منتهی به 3 مه 2012، با 22 سنت افزایش نسبت به هفته پیش از آن به هر بشکه 116 دلار و 57 سنت رسیده است.

میانگین هفتگی بهای سبد نفتی اوپک در هفته منتهی به 27 آوریل 2012 معادل 116 دلار و 35 سنت بود.

میانگین ماهانه بهای سبد نفتی اوپک طی ماه آوریل، با 4 دلار و 76 سنت کاهش نسبت به میانگین ماه مارس، به هر بشکه 118 دلار و 18 سنت رسیده است.

میانگین بهای سبد نفتی اوپک در ماه مارس 2012 معادل 122 دلار و 94 سنت در هر بشکه بود.

سبد نفت‌خام اوپک دربردارنده 12 نوع نفت‌خام اعضای این سازمان شامل مخلوط الجزایر، گریسول آنگولا، اورینته اکوادور، سنگین ایران، سبک بصره، صادراتی کویت، اس ‌سیدر لیبی، سبک «بونی» نیجریه، مارین قطر، سبک عربی عربستان سعودی، موربان امارات و بی.سی.اف 17 ونزوئلا است.

قیمت نفت‌خام برنت دریای شمال نیز در بازار لندن(ICE) برای تحویل در ماه ژوئن 2012، با یک روند کاهشی از 47/119 دلار در تاریخ 30 آوریل 2012 تا 18/113 دلار در هر بشکه در تاریخ 4 مه 2012 کاهش یافت. همچنین در روز 4 مه 2012، نفت‌خام برنت از حق مرغوبیت 69/14 دلار در هر بشکه نسبت به نفت‌خام WTI برخوردار بود.

میانگین بهای هر بشکه نفت‌خام صادراتی ایران با 46 سنت افزایش نسبت به هفته قبل (25 آوریل 2012)، در روز 2 مه 2012 به بشکه ای 116 دلار و 40 سنت رسیده است.

بر اساس آمارهای امور بین‌الملل شرکت ملی نفت ایران، میانگین وزنی بهای هر بشکه نفت‌خام سبک ایران به مقصدهای مختلف در روز چهارشنبه (2 مه 2012 ) 117 دلار و 23 سنت بود و همین رقم برای نفت‌خام سنگین در سطح 115 دلار و 98 سنت قرار داشت.

همچنین قیمت هر بشکه نفت‌خام سبک ایران به بازار آفریقای جنوبی 114 دلار و 48 سنت و هر بشکه نفت‌خام سنگین ایران به این بازار 112 دلار و 73 سنت گزارش شده است.

هر بشکه نفت‌خام سبک ایران در بازار آسیا 119 دلار و 34 سنت، شمال غربی اروپا 114 دلار و 37 سنت و در بازار مدیترانه 113 دلار و 43 سنت معامله شده است.

هر بشکه نفت‌خام سنگین ایران نیز در بازار آسیا 117 دلار و 47 سنت، شمال غربی اروپا 112 دلار و 61 سنت و در بازار مدیترانه 111 دلار و 98 سنت به فروش رسیده است.

طی دوره 25 آوریل الی 2 مه 2012، قیمت نفت‌خام سبک و سنگین ایران در بازار آسیا به ترتیب به میزان 29/1 دلار و 54/1 دلار در هر بشکه افزایش یافته است، در حالی که در سایر بازارها با کاهش مواجه بوده است. بر این اساس، بیشترین کاهش در قیمت نفت‌خام سبک و سنگین ایران مربوط به بازار شمال غربی اروپا به ترتیب به میزان 14/2 دلار و 3/2 دلار کاهش در هر بشکه بوده است.

میانگین وزنی بهای هر بشکه نفت‌خام سبک و سنگین ایران نیز نسبت به هفته قبل، به ترتیب به میزان 12 سنت و 77 سنت در هر بشکه طی دوره مذکور افزایش یافته است. بر اساس آمار اداره اطلاعات انرژی آمریکا میزان ذخایر نفت‌خام این کشور معادل 9/375 میلیون بشکه بوده است که در مقایسه با هفته قبل (20 آوریل 2012) به میزان 9/2 میلیون بشکه افزایش یافته و معادل 4/9 میلیون بشکه از میزان مشابه سال قبل در تاریخ 29 آوریل 2011 بیشتر است.

میزان این ذخایر بر حسب روز نیز نسبت به هفته قبل به میزان 2/0 روز افزایش یافته و در سطح 9/25 روز قرار گرفته است که معادل 2/0 روز کمتر از میزان مشابه سال قبل است.

سطح خوراک پالایشی آمریکا به میزان 230 هزار بشکه در روز افزایش یافته و در سطح 707/14 میلیون بشکه در روز قرار گرفته است که به میزان 648 هزار بشکه در روز بیشتر از میزان مشابه سال قبل است. تولید نفت‌خام آمریکا به میزان 8 هزار بشکه در روز افزایش یافته و در سطح 121/6 میلیون بشکه در روز قرار گرفته است و معادل 498 هزار بشکه در روز بیشتر از میزان مشابه سال قبل است. در همین زمان میزان واردات نفت‌خام آمریکا از 766/8 میلیون بشکه در روز به 822/8 میلیون بشکه در روز (معادل 56 هزار بشکه در روز) افزایش یافته است که معادل 55 هزار بشکه در روز کمتر از میزان مشابه سال قبل است.

* کارشناس ارشد موسسه مطالعات بین‌المللی انرژی

منبع : سایت موسسه مطالعات بین المللی انرژی (www.iies.org )

منبع :دنیای اقتصاد

برای نوآوری انگیزه سود لازم نیست

عظیم جعفری — Tue, 15 May 2012 09:48:10 GMT

برای نوآوری انگیزه سود لازم نیست

نویسنده : ترجمه فضل‌اله امینی

یافته‌: نوآوری‌های افرادی که آنها را به رایگان می‌بخشند به طور فزاینده‌ با نوآوری‌هایی رقابت می‌کنند که علاوه بر ثبت شدن معطوف به کسب سود هستند. این نوآوری‌ها را می‌توان در همه بخش‌های مختلف اقتصاد دید.

پژوهش: مطالعاتی تازه در میان نمونه‌های منتخب از بزرگسالان ایالات متحده، ژاپن و بریتانیای کبیر نشان می‌دهند بسیاری از فرآورده‌های مصرفی به وسیله خود مصرف‌کنندگان ابداع می‌شوند نه شرکت‌های فروشنده آنها. به طور مثال، در بریتانیای کبیر، 1/6 درصد

بزرگسالان در سه سال گذشته فرآورده‌های مصرفی را ابداع کرده‌اند. به طور کلی، مصرف‌کنندگان بریتانیای کبیر 3/2 برابر بیش از کل رقمی که همه شرکت‌های بریتانیایی برای نوآوری در کالاهای مصرفی هزینه کرده‌اند در این راه هزینه کرده‌اند. فقط دو درصد این مصرف‌کنندگان نوآور ایده‌های خود را زیر چتر حمایت ثبت اختراع قرار داده‌اند و خیلی‌هایشان آنها را به رایگان پخش کرده‌اند.

چالش: اگر ایده‌ها زیر چتر حمایت نباشند و برای به دست آوردن آنها پولی هزینه نشود آیا نوآوری رشد و رونق خواهد داشت؟ پروفسور فون هیپل از پژوهش خود دفاع کنید.

فون هیپل: تردید نیست به دلایل اقتصادی، آنچه نوآوری مصرف‌کننده نامیده می‌شود (یعنی نوآوری توسط کسانی که قصد استفاده از آن را دارند و نه فروش) در حال افزایش است. بسیاری از هزینه‌های ناگزیر و همراه نوآوری به طور شتابناک و به دلیل پیشرفت‌های حاصل در فناوری حذف شده‌اند. مصرف‌کنندگان دریافته‌اند اگر درست همان فرآورده‌ای را تولید کنند که نیاز دارند، بسیار ارزان‌تر تمام می‌شود. ما می‌دانیم فقط بخش بسیار کوچکی از مصرف‌کنندگان نوآور، ایده‌های خود را در برابر خطر تقلیدکنندگان با ثبت اختراع یا ابزار دیگر محافظت می‌کنند. با این همه، میزان نوآوری‌های مصرف‌کنندگان رو به رشد و رونق دارد.

به نظر شما چرا افراد کاری نمی‌کنند که ایده‌های آنها از نسخه‌برداری و کپی‌برداری مصون بمانند؟

برخلاف مبدعان و سازندگان تجاری، مصرف‌کنندگان از نوآوری‌های خود بهره شخصی می‌برند. آنها معمولا توقع ندارند از فروش نوآوری‌ها سودی به دست آورند. اگر دیگران از آن نوآوری‌ها به رایگان استفاده کنند، اغلب این کار آسیبی به مصرف‌کنندگان نوآوری نمی‌رساند و راستش را بخواهید چه بسا احتمال دارد به آنها کمک کند. فرض کنید من نوعی دوچرخه کوهستانی می‌سازم و هر روز سوار آن می‌شوم. انگیزه من در ساختن این دوچرخه استفاده از آن است و از هزینه‌ای که کرده‌ام نفع لازم را می‌برم. حالا این دوچرخه جدید را سوار می‌شوم و مردم هم می‌بینند و گاهی آن را سوار می‌شوند تا ببینند چطور است، یا درباره عیب و حسن آن از من می‌پرسند. در این حین، کسی تصمیم‌ می‌گیرد تقلید کند و دوچرخه مشابهی بسازد. آیا کار او ضرری به من می‌رساند؟ نه، بلکه نام و آوازه مرا تقویت می‌کند؛ حتی این احتمال هست که اصلاحاتی در آن بکند که من از آن تقلید کنم. اگر یکی از شرکت‌های دوچرخه‌ساز از نوآوری ثبت نشده من دوچرخه‌ای بسازد و آن را وارد بازار دوچرخه کوهستان کند و پول کلانی به جیب بزند، کار او ممکن است سبب رنجش من شود؛ اما اثری بر انگیزه اصلی من در نوآوری نخواهد داشت. من پاداشی را که از سرمایه‌گذاری خود داشتم به دست آورده‌ام. همین داستان درباره شرکت‌های مصرف‌کننده‌ای صادق است که نوآوری می‌کنند. فرض کنید شرکتی دستگاهی درست کند و از آن در خط تولید خود استفاده کند. جریون دوجانگ، من و همکار تحقیقاتی من دریافته‌ایم این قبیل شرکت‌ها معمولا نوآوری خود را به رایگان در اختیار عرضه کنندگان قرار می‌دهند. چرا؟ زیرا شرکت‌های کاربر اغلب از اینکه عرضه‌کننده‌ای، نوآوری آنها را به طور تجاری تولید کند سود می‌برند: ناچار نیستند به کار تولید نسخه‌های مشابه در شرکت خود ادامه دهند.

با این حال، در مرحله‌ای از کار باید برای حفظ ایده‌ها هزینه کرد. ندیده‌ام شرکت ژیلت نوآوری‌هایش در زمینه تولید تیغ را به رایگان در اختیار همه قرار دهد.

درست است، ژیلت در حفظ راز دستگاه‌های تیغ‌ساز خود بسیار سخت می‌گیرد. این دستگاه‌ها و فناوری‌های آنها برای ژیلت نوعی مزیت رقابتی بزرگ محسوب می‌شود. در کل آنچه ما می‌بینیم این است که اشتراک رایگان ایده‌ها با رقابت رابطه‌ای عکس دارد. اما کاربران همیشه رقیب هم نیستند و پژوهش‌ ما نشان می‌دهد اغلب نوآوری‌های خود را به رایگان رو می‌کنند.

این تفکر بازگشتی همه جانبه از نظریه کنونی است.

درست است. از زمان شومپتر در سال 1934، فرض بنیادی اقتصاددانان و سیاست‌گذاران این بوده که نوآوری کاری است مخصوص تولیدکنندگان و آنها برای فروختن ساخته‌های خود نوآوری می‌کنند. در نبود حفاظت از مالکیت فکری، بنا به خرد متعارف، تقلید و نسخه‌برداری رایگان خواهد بود، سود تولیدکنندگان نوآور کم و کمتر می‌شود یا به کل از بین می‌رود و نوآوری‌ها آن قدر نخواهد بود که نیازهای جامعه را تکافو کند. در عین حال، اقتصاددانان همواره می‌دانسته‌اند که حفظ حقوق مربوط به مالکیت فکری معامله‌ای است شیطانی. هرگاه جامعه حقوق انحصاری به افراد و شرکت‌ها اعطا کند از این بابت ناچار به پرداخت تاوانی کلان خواهد بود. می‌گویند انحصارهایی که به واسطه شبکه ثبت اختراعات ایجاد و حمایت می‌شوند، قیمت‌ها را افزایش می‌دهند و استمرار نوآوری را عقب می‌اندازند.

اما مالکیت فکری و عوایدی که تولید می‌کند سوخت موتور اقتصاد است. بدون سود رشدی هم در کار نخواهد بود.

شرکت‌ها علاوه بر اختراع، بر سر خیلی چیزها با هم رقابت می‌کنند و سود می‌برند: نام، تعالی در تولید، خدمات، پخش و چیزهای دیگر. حول همه آن چیزهای دیگر می‌توان اقتصادی سالم و پویا بنا کرد.

به سختی می‌توانم مشارکت کسب‌وکارها را در اقتصاد مبتنی بر نوآوری مصرف‌کنندگان مجسم کنم.

تعجب دارد، زیرا هم اینک کسب‌وکارها در اقتصادی مبتنی بر نوآوری مصرف‌کنندگان زندگی و رشد می‌کنند! پیش‌تر نوآوری مصرف‌کننده اندازه‌گیری نمی‌شد، زیرا وجود آن (براساس نظریه سنتی) متصور نبوده است. اما اکنون من و همکاران در چند کار پژوهشی آن را در سطح ملی اندازه گرفته‌ایم و به طور واضح معلوم شد که امروزه کاربران، بخش مهمی از ماده خام نوآوری‌های رایگان را تامین می‌کنند. ماده خامی که تولیدکنندگان فرآورده‌های مصرفی و صنعتی (هردو) برمی‌گزینند و اصلاح می‌کنند. من ندیده‌ام شرکت‌ها از این موضوع شکایت کنند.

منبع: گزیده مدیریت، شماره 126

ایران در منطقه با رتبه 10 رقابت‌پذیری

عظیم جعفری — Tue, 15 May 2012 09:44:18 GMT

در یک بررسی جدید مشخص شد

ایران در منطقه با رتبه 10 رقابت‌پذیری

نویسنده : نفیسه آفرین‌زاد

دنیای اقتصاد - گزارش مجمع جهانی اقتصاد از وضعیت رقابت‌پذیری جهانی در سال 2012-2011 (1390)، حاکی از آن است که ایران رتبه 62 جهان و نیز رتبه دهم منطقه را به خود اختصاص داده است. رییس اتاق ایران دیروز در مراسم رونمایی از این گزارش تصریح کرد که «دسترسی به منابع مالی»، «عدم ثبات در سیاست‌های دولت» و نیز «تورم» سه مانع بزرگ پیش پای فعالان اقتصادی ایران است.

گزارش رقابت‌پذیری جهانی 2012 – 2011 منتشر شد

ایران در رتبه 62 جهان

ایران در منطقه در رتبه دهم قرار دارد

بر اساس رتبه‌بندی مجمع جهانی اقتصاد در خصوص شاخص رقابت‌پذیری جهانی در سال 2012-2011 (1390)، ایران با 7 پله صعود نسبت به سال قبل، در رتبه 62 جهان قرار گرفت.

گزارش سال 2012-2011 نشان دهنده بهبود نسبی فضای رقابتی در اقتصاد ایران در رتبه‌بندی شاخص‌های رقابت‌پذیری است. البته به‌رغم بهبود نسبی هنوز در رقابت‌های منطقه‌ای، در رتبه دهم منطقه قرار داریم و در بین کشورهای منطقه، «قطر» با کسب نمره بسیار خوب نشان داده که بهترین شرایط اقتصادی را از نظر شاخص‌های رقابتی دارا است. سنجش اقتصاد ایران براساس شاخص رقابت‌پذیری با کمک مرکز تحقیقات و بررسی‌های اقتصادی اتاق بازرگانی و صنایع و معادن ایران به عنوان همکار مجمع جهانی اقتصاد به انجام رسیده است‌.

شاخص رقابت‌پذیری جهانی

مجمع جهانی اقتصاد هر سال گزارشی با عنوان «گزارش رقابت‌پذیری جهانی» ارائه می‌کند که اولین شماره آن در سال 1979 میلادی منتشر شد. در این گزارش کشورها بر اساس «شاخص رقابت‌پذیری جهانی» یا GCI‌ رتبه‌بندی می‌شوند. شاخص مذکور برای اندازه‌گیری و مقایسه رقابت‌پذیری کشورهای مختلف جهان به کار می‌رود. محاسبه این شاخص مبتنی بر آخرین تحقیقات نظری و تجربی است که در آن 112 متغیر مختلف مورد بررسی و سنجش قرار می‌گیرد. حدود دو سوم از این متغیرها بر اساس نظرسنجی از مدیران اجرایی بنگاه‌های اقتصادی و یک سوم باقیمانده بر اساس داده‌های آماری کشورها اندازه‌گیری می‌شوند. در سال 1390، گزارش رقابت‌پذیری جهانی 142 کشور توسعه یافته و درحال توسعه را مورد مطالعه قرار داده است.

شاخص رقابت‌پذیری جهانی (GCI) با ارائه مجموعه‌ای از فاکتورهای مختلف و متعدد که هر یک ضمن برخورداری از ضرایب متفاوت، منعکس‌کننده جنبه خاصی از رقابت‌پذیری هستند، به تبیین این پدیده می‌پردازد. هدف شاخص رقابت‌پذیری جهانی این است که با نگاهی عملگرا و دقیق و با هدف کمک به سیاست‌گذاران، مشکلات فراروی ارزیابی رقابت‌پذیری کشورها را از میان بردارد. در این شاخص فاکتورهای تاثیرگذار بر رقابت‌پذیری به 12 گروه تحت عنوان «ارکان رقابت پذیری» اعم از «نهادها»، «زیرساخت‌ها»، «ثبات در حساب‌های دولتی»، «بهداشت و آموزش ابتدایی»، «آموزش عالی و حرفه‌ای»، «کارآیی بازار کالا»، «کارآیی بازار نیروی کار»، «پیشرفته بودن بازار مالی»، «آمادگی تکنولوژیک»، «اندازه بازار»، «پیشرفته بودن بنگاه‌های تجاری» و «نوآوری» تقسیم می شوند. در سال 1387 اتاق بازرگانی و صنایع و معادن ایران به عنوان همکار مجمع جهانی اقتصاد اقدام به مطالعه بنگاه‌های اقتصادی ایران در سه بخش خدمات، کشاورزی و صنعت کرد تا مقدمات حضور ایران در گزارش رقابت‌پذیری جهانی را فراهم آورد. این مطالعه در سه سال متوالی با نظرسنجی از مدیران بنگاه‌های اقتصادی فعال در تمام استان‌های کشور و ارسال پرسشنامه برای آنها انجام گرفت. در نهایت بر اساس پرسشنامه‌های جمع‌آوری شده و داده‌های آماری موجود، شاخص رقابت‌پذیری ایران برای اولین بار در سال‌های 1389 و 1390 محاسبه شد. مجمع جهانی اقتصاد از این شاخص برای مقایسه وضعیت رقابت پذیری ایران با 142 کشور دیگر جهان استفاده کرده و نتایج آن در دو گزارش رقابت‌پذیری جهانی 2011-2010 و 2012-2011 توسط مجمع جهانی اقتصاد منتشر شده است.

گزارش رقابت‌پذیری جهانی

در گزارش سال 1390 ایران برای دومین بار در رتبه‌بندی گزارش رقابت‌پذیری جهانی قرار گرفت. در این گزارش 142 کشور مورد بررسی قرار گرفته‌اند که در مجموع، 98 درصد تولید ناخالص داخلی جهان را تشکیل می‌دهند.

کشورهای برتر رقابت‌پذیر

در «جدول یک» فهرست 10 کشور برتر جهان از نظر رقابت‌پذیری مشاهده می‌شود. در سال 1390 کشور انگلستان به جمع 10 کشور برتر راه یافته و کشور کانادا از این فهرست خارج شده است. در این رتبه بندی کشور آمریکا با یک پله سقوط نسبت به سال 1389 و سه پله سقوط نسبت به سال 1388 در رده پنجم قرار گرفته است. همچنین سوئد با یک پله سقوط در رده سوم، آلمان با یک پله سقوط در رده ششم و ژاپن با سه پله سقوط در رده نهم جهان قرار گرفته‌اند. در مقابل کشورهای دانمارک، هلند و سنگاپور هر کدام با یک پله صعود به ترتیب در رده‌های هشتم، هفتم و دوم قرار گرفته‌اند. کشور فنلاند نیز با سه پله صعود به رده‌ چهارم رسیده است.

وضعیت رقابت‌پذیری ایران

ایران در سال 1390 برای دومین بار در گزارش رقابت‌پذیری جهانی حضور یافت و بر اساس این رتبه بندی، در موقعیت شصت و دوم قرار گرفته که نسبت به سال گذشته هفت پله صعود داشته است. همان‌طور که در «جدول دو» دیده می‌شود، ایران در سال 1390 در میان 142 کشور جهان، رتبه 62 را از نظر شاخص رقابت‌پذیری به خود اختصاص داده است که نسبت به سال 1389 هفت پله صعود داشته است.

در این جدول کشورهای نزدیک به ایران در رتبه‌بندی رقابت‌پذیری جهانی نیز قابل مشاهده هستند.

در «جدول 3 صفحه 12» ایران و کشورهای منطقه در سه زیرشاخص رقابت‌پذیری که عبارتند از: «الزامات بنیادین»، «عوامل موثر بر افزایش کارآیی» و «عوامل موثر بر پیشرفته بودن و نوآوری» مورد مقایسه قرار گرفته‌اند. ایران در سه شاخص مذکور به ترتیب رتبه‌های 51 ، 88 و 83 را در سطح دنیا کسب کرده است. در این میان کسب رتبه هشتاد و هشتم جهانی و سیزدهم منطقه‌ای در شاخص «عوامل موثر بر افزایش کارآیی» نشان از آن دارد که با وجود اینکه اقتصاد ایران در حال گذار از مرحله توسعه مبتنی بر عوامل تولید به مرحله توسعه مبتنی بر کارآیی است، اما همچنان در زمینه شاخص‌هایی که برای این مرحله جدید از توسعه اهمیت دارند، وضعیت مناسبی را دارا نیست.

البته ایران در این زیرشاخص نسبت به سال گذشته یک پله در منطقه و چهار پله در جهان صعود کرده است. در «جدول 4» رتبه ایران در هر یک از ارکان 12 گانه رقابت‌پذیری قابل مشاهده است. همان طور که مشاهده می‌شود کارآیی بازار نیروی کار (با رتبه 139)، پیشرفته بودن بازار مالی (با رتبه 123)، آمادگی تکنولوژیک (با رتبه 104) و کارآیی بازار کالا (با رتبه 103) مهم‌ترین موانع رقابت‌پذیری در ایران به حساب می‌آیند.

در «جدول5» نیز از میان متغیرهای مورد استفاده در محاسبه شاخص رقابت‌پذیری، فهرست متغیرهایی که در آنها ایران جزو 30 کشور اول جهان است،‌ قابل مشاهده است. در این بین، در تمامی متغیرهایی که در این گزارش آمده، هرچه رتبه یک کشور کمتر باشد، وضعیت کشور از نظر رقابت‌پذیری در آن متغیر بهتر است.

بنابراین در تمامی متغیرهایی که در این جدول نشان داده شده‌ است، ایران وضعیت مناسبی دارد و همه این موارد جزو مزیت‌های رقابتی ایران محسوب می‌شود.

در «جدول6» نیز فهرست متغیرهایی که ایران در آنها جزو 30 کشور آخر رده‌بندی است، آمده است. در تمامی این متغیرها ایران وضعیت مناسبی ندارد و همه موارد جزو عدم مزیت‌ها و ضعف‌های کشور محسوب می‌شود. همانطور که مشاهده می‌شود، ایران با تورم 5/12 درصد (در سال 2010) در رتبه 136 جهان قرار دارد. این موضوع نشان از آن دارد که نرخ تورم یکی از مهم‌ترین مشکلات پیش روی بخش خصوصی محسوب می‌شود. در یک سال اخیر نرخ تورم به رقم‌های بالاتری نیز رسیده که نشانه بدتر شدن وضعیت این متغیر است. در زمینه «کیفیت زیرساخت‌های حمل‌ونقل هوایی» ایران در میان 142 کشور جهان در رتبه 137 قرار دارد که نسبت به سال گذشته 7 پله سقوط داشته است. در زمینه‌ «رتبه‌بندی اعتباری دولت» نیز ایران با کسب مکان صد و چهاردهم جزو 30 کشور آخر جهان قرار دارد.

مهم‌ترین مشکلات کسب‌وکار در ایران

علاوه بر 111 متغیر و 12 رکن مورد استفاده در محاسبه شاخص رقابت‌پذیری جهانی، طی یک نظرسنجی از فعالان اقتصادی کشور خواسته شد که از میان 15 مورد مشخص شده، 5 مورد از مهم‌ترین مشکلات فرآروی کسب‌وکار را به ترتیب اهمیت تعیین کنند. نتایج این نظرسنجی در «شکل 1» قابل مشاهده است و بر این اساس، «دسترسی به منابع مالی» همچون سال گذشته و با اختلاف قابل توجه نسبت به سایر گزینه‌ها مهم‌ترین مشکل پیش روی کسب‌‌وکار از نگاه فعالان اقتصادی است. «عدم ثبات در سیاست‌های دولت»، «تورم»، «دیوانسالاری در دولت» و «عدم وجود زیرساخت‌های کافی» به ترتیب دومین تا پنجمین مشکل مهم از دید فعالان اقتصادی است. همچنین «مقررات دست و پاگیر نیروی کار» و «مقررات ارزی» از مشکلات مهم بنگاه‌ها است.

مقایسه ایران با کشورهای منطقه

ناآرامی‌های یکسال گذشته در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا (MENA)، ضمن تاثیربر رقابت‌پذیری این کشورها موجب تشدید شکاف بین اقتصادهای حوزه خلیج‌فارس و سایر اقتصادهای منطقه شد و نتایج این رویدادها درشاخص رقابت‌پذیری جهانی انعکاس پیدا کرده؛ به این صورت که کشورهای حوزه خلیج‌فارس در رتبه‌بندی ترقی داشته‌اند، اما سایر کشورهای منطقه نزول یا عدم تغییر در رتبه‌بندی را تجربه کرده‌اند. یمن که امسال برای اولین بار در گزارش حضور یافته، رتبه 138 را کسب کرده است.

وضعیت رقابت‌پذیری برخی کشورهای منطقه

براساس جدول7 «قطر» با سه پله صعود و کسب رتبه چهاردهم، موقعیت خود را به عنوان رقابت‌پذیرترین کشور منطقه تثبیت کرده است. رقابت‌پذیری بالای این کشور به خاطر زیربناهای قوی و مستحکمی است که با استفاده از چارچوب نهادی باکیفیت (چهاردهم)، ثبات درحساب‌های دولتی (پنجم) و بازار کارآی کالاها (هفدهم) ایجاد شده است.

«عربستان سعودی» با حفظ رتبه دوم در منطقه و چهار پله صعود، در رتبه هفدهم جهان قرار گرفته است. در سال‌های اخیر، این کشور شاهد پیشرفت‌هایی در رقابت‌پذیری خود بوده است که حاصل چارچوب نهادی قوی و مستحکم، بازارهای کارآ و بنگاه‌های پیشرفته است و بهبود چارچوب نهادی که با 9 پله صعود به رتبه دوازدهم رسیده است، به ویژه ارزیابی بهتر وضعیت امنیتی توسط فعالان اقتصادی (رتبه چهاردهم)، و حاکمیت شرکتی قوی تر (رتبه هفدهم) به بهبود وضعیت شاخص رقابت‌پذیری این کشور در سال جاری کمک کرده‌ است.

«امارات متحده عربی» برای دومین سال، با دو پله سقوط در شاخص رقابت‌پذیری جهانی امسال به رتبه بیست‌وهفتم‌ رسیده است. یکی از دلایل سقوط رتبه این کشور، کاهش قابلیت استفاده از آخرین فن‌آوری‌ها به منظور بهبود بهره‌وری در این کشور است. شاخص رقابت‌پذیری این کشور نشان دهنده وضعیت مناسب زیرساخت‌ها (رتبه هشتم) و بازارهای بسیار کارآمد کالا (رتبه دهم) است. «ترکیه» با دو پله صعود، مکان پنجاه و نهم رتبه‌بندی را به خود اختصاص داده است. این کشور ضمن بهره‌مندی از بازار بزرگ (هفدهم)، از رقابت شدید داخلی(سیزدهم) و زیرساخت‌های نسبتا توسعه یافته (پنجاه و یکم) به ویژه جاده‌ها و زیرساخت مناسب حمل و نقل هوایی نفع می‌برد.

توجه ویژه به گزارش رقابت‌پذیری

اما این گزارش روز گذشته از سوی محمد نهاوندیان، رییس اتاق ایران رونمایی شد و او در این نشست، تاکید کرد که گزارش جامع مجمع جهانی رقابت‌پذیری باید محور سیاست‌گذاری‌های اقتصادی کشور قرار گیرد. به گفته او، بر اساس گزارش رقابت‌پذیری جهانی در سال 90 که از بررسی 1100 پرسشنامه اقتصادی در سراسر کشور به دست آمده است، «دسترسی به منابع مالی»، «عدم ثبات در سیاست‌های دولت» و نیز «تورم» سه مانع بزرگ پیش پای فعالان اقتصادی ایران است که باید مورد توجه مسوولان قرار گیرد. نهاوندیان در این میان، به طور ویژه بر لزوم عبور از مانع دوم و کم کردن شوک‌های ناگهانی از اقتصاد ایران تاکید کرد. او همچنین اشاره‌ای هم به متغیرهایی - که ایران در آنها جزو 30 کشور آخر رده بندی است - داشت و در بین این متغیرها، رتبه ایران در سطح تعرفه‌ها (از 142 کشور، رتبه 140 متعلق به ایران است) را مورد تاکید قرار داد که به گفته او، نشان از این دارد که بلند کردن دیوار تعرفه‌ای به هیچ عنوان حمایت از تولید را در پی نخواهد داشت و برای توسعه تولید باید اقدامات ریشه ای از جمله اجرای قانون بهبود محیط کسب و کار را مورد توجه قرار داد.

به اعتقاد رییس اتاق ایران، اگر هدف ما دستیابی به رشد پایدار است، نباید رشد اقتصادی را بر مبنای مواهب خدادادی و ثروت‌های تجدیدپذیر بنا کرد. نهاوندیان همچنین با خاطرنشان کردن اینکه مشکلات ریشه‌ای اقتصاد، مانند تورم نیز ریشه در اتکای بودجه دولت به نفت دارد، افزود: بر اساس این گزارش، ایران در الزامات بنیادین درمیان 142 کشور، رتبه 51، در کارآیی بهره‌وری رتبه 88 و در نوآوری رتبه 83 را کسب کرده است.

منبع : دنیای اقتصاد

القا کردن وفاداری با پرسیدن «چه می‌شد اگر؟»

عظیم جعفری — Tue, 15 May 2012 09:41:49 GMT

القا کردن وفاداری با پرسیدن «چه می‌شد اگر؟»

مترجم: آزاده معدنیان

اندیشیدن خلاف واقعیت‌ها، تعهد افراد نسبت به سازمان‌ها را تقویت می‌کند

براساس پژوهشی از هل ارسنر-هرشفیلد، ادم دی گیلینسکی، لارا جی جی کری و بریدن کینگ«چه می‌شد اگر...؟» پرسشی قدرتمند و احساسی است. انسان‌ها اغلب به خیال بافی در‌این مورد می‌پردازند که اگر فرصتی دوباره می‌یافتند، چگونه از پس یک شرایط دشواربر می‌آمدند. در سوی دیگر، ممکن است وقتی یکی از عزیزان انسان‌ها از یک فاجعه جان سالم به در می‌برد، تغییر شگرفی در زندگی آن انسان‌ها پدید‌ آید. آنها به‌این فکر می‌کنند که در صورتی که او مرده بود چه می‌شد؟

چنین تفکر بر خلاف واقعیت، آنگونه که نامیده شده است، قادر است باعث ‌ایجاد احساسات شدیدی بشود. افرادی که سابقه‌ای متفاوت از آنچه در واقعیت وجود دارد، برای شرکت خود تصور می‌کنند – مفهومی‌که «تفکر خلاف واقعیت» نام دارد - تمایل به احساس تعهد بیشتری به سازمان خود دارند، زیرا پژوهش‌های قبلی نشان داده است ‌این عامل می‌تواند بر حجم معاملات، عملکرد و رضایت کاری تاثیر گذار باشد. اما قدرت تفکر خلاف واقعیت بسیار بیشتر از‌این است. پژوهش انجام شده توسط ادم دی گیلینسکی، استاد مدیریت و سازمان‌ها در دانشکده مدیریت Kellogg، بریدن کینگ، دانشیار مدیریت و سازمان‌ها در دانشکده Kellogg، هل ارسنر- هرشفیلد، استادیار بازاریابی در دانشگاه نیویورک و لارا کری، استاد دانشگاه کالیفرنیا در برکلی، توانست به کشف ژرفای تفکر بر خلاف واقعیت نائل شود تا به بررسی ‌این موضوع بپردازد که تفکر بر خلاف واقعیت چگونه تعهد نسبت به افراد، سازمان‌ها و حتی وطن انسان‌ها را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

گیلینسکی می‌گوید: «تفکر بر خلاف واقعیت روند متفاوتی درباره آنگونه که ما به دنیا می‌اندیشیم،‌ ایجاد می‌کند.» کینگ می‌افزاید: «ما قصد داشتیم به مطالعه‌این بپردازیم که‌این عامل چگونه بر تعهد افراد نسبت به سازمان‌ها و روابط تاثیر می‌گذارد، که دو مورد از مهم‌ترین چیز‌ها در زندگی ما هستند.»

«تفکر بر خلاف واقعیت روند متفاوتی درباره آنگونه که ما به دنیا می‌اندیشیم، ‌ایجاد می‌کند.»

میهن پرستی، تلخی و فرافکنی‌ها

گیلینسکی، کینگ، ارسنر-هرشفیلد و کری به انجام چهار مطالعه پرداختند که در آنها کلا از 237 دانشجوی لیسانس و MBA استفاده کردند. در مطالعه نخست تمرکز بر میهن پرستی بود، که شامل 15 دانشجوی مذکر و 25 دانشجوی مونث مقطع لیسانس می‌شد. سه چهارم از‌این افراد آمریکایی بودند. از گروهی از‌این افراد خواسته شد تصور کنند که در صورتی که رویداد‌های کلیدی و اشخاص مهم در سابقه کشور آنها وجود نمی‌داشتند، آنگاه کشور آنها و جهان چگونه می‌بود – یعنی همان سناریوی بر خلاف واقعیت. گروه دیگر به توصیف واقعیت پرداختند و‌اینکه چگونه شرایط کنونی، ما حصل رویداد‌های اساسی و افراد تاثیر گذار هستند – یعنی سناریوی مبتنی بر واقعیت. هر دو گروه یک ارزیابی ده سوالی درباره میهن پرستی را پر کردند که از آنها می‌خواست پاسخ‌های خود را در قالب جملاتی مانند «من به بودن عضوی از کشور خودم افتخار می‌کنم» از یک تا هفت امتیازدهی کنند. همانطور که انتظار می‌رفت، گروه بر خلاف واقعیت امتیاز بسیار بالاتری به دست آورد – امتیاز میانگین 33/5 – در مقایسه با گروه مبتنی بر واقعیت که امتیاز 82/4 را کسب نمود. هم آمریکایی‌ها و هم غیرآمریکایی‌ها الگوی یکسانی از خود به نمایش گذاشتند.

در دومین مطالعه، 97 دانشجوی MBA از روش مشابهی برای تحلیل محل کار خود استفاده نمودند: یک گروه سناریو‌هایی را در نظر گرفت که می‌توانست مانع از تاسیس شرکت شود، در حالی که گروه دیگر مهم ترین رویداد‌ها و افرادی را که در واقع به وجود شرکت کمک کرده بودند، یادداشت می‌کردند. سپس تمام شرکت‌کنندگان به هشت پرسش پاسخ دادند که‌این پرسش‌ها به ارزیابی ارتباط پیوند شخصی آنها با شرکت و دلایل آنها برای کار کردن در آن شرکت می‌پرداخت.

اقدام کردن

راه دیگری که توسط آن شرکت‌ها تلاش می‌کنند در کارمندان خود وفاداری‌ایجاد کنند، از طریق آن چیزی است که نویسندگان آن را سیاست‌های «حامی ‌اجتماع» می‌خوانند. آنگونه که گیلینسکی توضیح می‌دهد، ماموریت راهبردی‌این شرکت‌ها، بودن یک نیروی سازنده در اجتماع است. مثلا یک خط هوایی را در نظر بگیرید. آنها نه تنها می‌توانند خود را به عنوان کارآ ترین خط هوایی معرفی کنند، بلکه می‌توانند خود را در قالب نیروی برقرار کننده عدالت در دنیا معرفی کنند، چرا که آنها انسان‌ها را قادر به انجام مسافرت می‌نمایند. او می‌گوید که پژوهش‌های قبلی نیز نشان داده‌اند که اشخاص به‌این نوع سازمان‌ها تعهد بیشتری نشان می‌دهند. از‌این رو گیلینسکی و همکارانش تصمیم گرفتند در مطالعه سوم به بررسی‌این بپردازند که در صورتی که انتخاب‌های دیگری به توصیفات یک شرکت کامپیوتری خیالی اضافه می‌شد، چه اتفاقی می‌افتاد.‌این کار نیاز به ترکیب کردن و تطبیق دادن چهار عامل متفاوت داشت: سیاست‌های حامی‌اجتماع، سیاست‌های غیرحامی ‌اجتماع، یک سابقه بر خلاف واقعیت که بر اساس آن شرکت عملا وجود نمی‌داشت و یک سابقه مبتنی بر واقعیت که منشأ ‌این شرکت خیالی را توضیح دهد.

شگفت آور نیست که توصیف شرکتی که قوی ترین حس تعهد را در کارمند القا می‌کرد، توصیفی بود که هم ویژگی‌های حامی‌اجتماع و هم بر خلاف واقعیت داشت. گیلینسکی می‌گوید: «آنچه اهمیت دارد‌این است که اثر برخلاف واقعیت توسط فرآیند‌هایی متفاوت از اثر حامی‌اجتماع، به وجود می‌آید. اثر حامی‌اجتماع یک اثر مستقیم است.» یعنی شرکت یک ماموریت خاص دارد که کارمندان به آن

پاسخ می‌دهند.

برعکس، اثر بر خلاف واقعیت نیاز به تصور کردن آنچه در واقع رخ نداده است، دارد. به این ترتیب برداشت اشخاص از سرنوشت تحت تاثیر قرار می‌گیرد – مثلا ممکن است آنها در مورد شغل خود‌این طور بیندیشند که قسمت آنها چنین بوده است.

چهارمین مطالعه از لحاظ ساختاری تفاوت قابل ملاحظه‌ای با دیگر مطالعات داشت، اما نتایج متفاوت نبودند. برای شروع، 40 دانشجوی MBA هر کدام شش فرد را انتخاب کردند که تاثیر قابل ملاحظه‌ای بر رشد و پیشرفت روند کار آنها داشته باشند. سپس‌این دانشجویان به تصور سابقه‌ای از روابط متفاوت با یکی از آن شش نفر و سابقه واقعی رابطه با یکی دیگر از آن شش نفر پرداختند. دو هفته بعد، از شرکت کنندگان پرسیده شد که ‌آیا در‌این بازه زمانی احیانا به‌این افراد تاثیرگذار‌ ایمیل زده بودند یا خیر. 62 درصد اشخاص به شخصی که سابقه متفاوتی از روابط را با او تصور کرده بودند، ایمیل زده بودند، در حالی که تنها 33 درصد به آن شخص دیگر‌ ایمیل زده بودند.

کینگ می‌گوید: «ما حقیقتا نمی‌دانستیم که آیا تفکر بر خلاف واقعیت به تغییرات رفتاری منجر خواهد شد یا خیر. شواهد کافی وجود داشت که نشان دهد تفکر بر خلاف واقعیت به تغییرات رفتاری منجر می‌شود، اما اشخاص اغلب افکاری خواهند داشت بدون‌اینکه آن افکار به اقدام کردن بینجامد.» شرکت‌کنندگان احساس ارتباط و نزدیکی بیشتری با شخصی کردند که درباره او بر خلاف واقعیت فکر کرده بودند و از‌این رو بر روی او حساب ویژه‌ای باز نمودند.

به طور خلاصه، صرف نظر از‌اینکه پرسش‌ها چگونه پرسیده شده یا آزمون‌ها ساختاربندی شده بودند، کینگ می‌گوید: «وقتی انسان‌ها سابقه‌ای از یک رابطه یا سازمان در ذهن داشته باشند که دربرگیرنده تفکر برخلاف واقعیت باشد، چنین اندیشیدنی در نهایت منجر به تعهد بیشتر می‌شود.»

یافتن پیچ و تاب مسیر داستان

ممکن است‌ این پژوهش برای مدیران شرکتی، برخی نکات جهت انگیزش نیروی کار آنها ارائه نماید. به جای ارائه کردن مستقیم یک خلاصه از نحوه‌ایجاد شرکت، گیلینسکی پیشنهاد می‌کند: «شما می‌توانید بر تمام موانعی که می‌بایست بر آنها فائق می‌آمدید، تاکید نمایید.»

البته‌ این به این معنا نیست که تفکر بر خلاف واقعیت بدون هر گونه ریسک است – به عنوان مثال نویسندگان قلمداد کرده‌اند که «این نوع تفکر امکان دارد به خوش‌بینی بیش از حد و غیرواقع بینانه منجر شود.» - ممکن است کارمندان به شرکتی که به درستی هم اداره نمی‌شود وفاداری بیش از حدی نشان‌دهند و ناآگاهانه احساس اطمینان کنند که ‌این شرکت قطعا به کار خود ادامه خواهد داد. کینگ هشدار می‌دهد: «ممکن است شما در واقع به یک سازمان بیش از حد وفادار شوید، و‌این باعث شود که شما وقت خود را در پروژه‌هایی سرمایه‌گذاری کنید که برای شما ارزشمند نیستند.»

اما به طور کلی، نویسندگان دریافتند که داستان‌های با منشأ خلاف واقعیت می‌توانند برای سازمان‌ها یا روابط اثرات مثبتی داشته باشند. کینگ خاطر نشان می‌کند: «ما از پژوهش‌های وسیع پیشین می‌دانیم که تعهد انسان‌ها به نهاد‌ها یا روابط برای خوشحالی آنها واقعا حائز اهمیت است. اکنون ما قادریم به یک عامل محرک روانشناختی با اهمیت تعهد اشاره نماییم.»

منبع : دنیای اقتصاد

آزاد‌سازی نیروی فروش برای فروش بیشتر

عظیم جعفری — Tue, 15 May 2012 09:39:09 GMT

طراحی مجدد فرآیند فروش

آزاد‌سازی نیروی فروش برای فروش بیشتر

مترجم: شادی درویش

بیشتر کارمندان بخش فروش، کمتر از نصف زمان خود را به فروش می‌گذرانند. این نکته مهم است که چگونه شرکت‌ها می‌توانند پروسه فروش خود را تغییر دهند تا بتوانند روی کار اصلی‌شان تمرکز کنند.

در یک شرکت تولید‌ی که فعالیتی جهانی داشت، کارمندان حدود هفتاد‌ و پنج درصد زمان خود را دور از تلفن‌ها می‌گذراندند، تحت فشار معاملات متوقف شده قرار داشتند، به طور مداوم به دنبال جمع‌آوری اطلاعات برای پاسخ‌گویی به مشتریان بودند و مجبور بودند حتی برای ساده‌ترین مسائل دور هم جمع شوند و به گفت‌وگو بپردازند.

در این میان، کارمندان بخش‌های ویژه‌تر که حقوقی بالاتر داشتند، 45 درصد زمان خود را صرف پشتیبانی و پیگیری پیشرفت معاملات می‌کردند. برای ایجاد یک طرح استاندارد مستلزم تشکیل جلساتی جمعی بودند که کارمندان ویژه باید تا سه هفته تلاش دائمی داشتند تا در نهایت تاییدیه قیمت را بگیرند. مشکل اینجا بود که بعد از طی این مراحل، وقتی‌که شرکت محصول جدیدی را معرفی می‌کرد، در ابتدا ناکارآمدی این مدل به اوج می‌رسید، چراکه امکان اینکه سفارشات اولیه بلافاصله تولید و تحویل داده شوند، وجود نداشت.

این موضوع زنگ هشداری برای شرکت بود. به مدت دوسال، شرکت تلاش کرد تا عملیات فروش جهانی خود را با تاسیس «شرکت‌های فروش» شامل کارکنان بخش پشتیبانی با وظایف مشخص و هماهنگ کننده‌های معاملات به جای کارمندان بخش فروش، تسهیل کند. پروسه‌های داخلی استاندارد و ساده شده بودند و سیستم جامع اجرایی و مدیریتی اجرا شده بود. چون همه شرکت‌ها نمی‌توانستند به این تغییرات دشوار و زمان‌گیر دست یابند، سود این کار برای کسانی که در برابر چالش‌ها قد علم می‌کردند، ارزشمند بود. زمانی‌که این برنامه کشور به کشور به اجرا در‌آمد، گاهی اوقات تاثیرش فقط برای چهار ماه محسوس بود. اما به‌طور میانگین، فروش 15 درصد افزایش، تبدیلات طرح‌های فروش 5 درصد افزایش و زمان پروسه‌های فروش داخلی به میزان 20 درصد کاهش یافته بود. این نتایج متعلق به شرکت‌های بزرگ بود، اگرچه تعداد کمی از آنها به حل این مشکل می‌پرداختند با اینکه می‌دانستند عملیات‌ فروش، هزینه‌های مدیریت‌نشده زیاد و یک منبع رشد و تفکیک را در بسیاری از سازمان‌ها به جا می‌گذارد.

تنظیم عملیات فروش برای رشد

اصل مهم تمامی عملیات‌ فروش، به حداکثر رساندن زمان فروش و ایجاد ارتباط با سایرین است. این موضوع بدیهی به نظر می‌رسد ولی باید دانست که حرکت در جهت بهینه‌‌سازی فروش، با پیچیدگی بیشتر در کار تضاد دارد، شرکت‌ها باید گستره و مقیاس عملیات فروششان را بدانند و سپس راندمان را در پروسه فروش بالا ببرند.

شناسایی موقعیت‌ها و مشکلات

شرکت‌ها تعریف عملیات فروششان را به تراکنش‌هایی مانند شکل‌دهی معاملات، آنالیز نحوه پوشش‌دهی و برنامه‌ریزی قلمروی فروش خود محدود می‌کنند. دیدگاهی عمیق‌تر نشان می‌دهد که عملکرد‌هایی که فروش را پشتیبانی می‌کنند به هم وابسته‌اند.

عملیات فروش با فعالیت‌های پشتیبانی که برای معاملات حیاتی است، شروع می‌شوند و همچنین شامل گروه‌هایی می‌شوند که مستقیما به فروش مربوط هستند ولی به بخش خاصی مانند بخش مالی، پشتیبانی تکنولوژی اطلاعات و نیروی انسانی وصل نیستند؛ به علاوه پروژه‌هایی هستند که درکنار استراتژی، فعالیت‌هایی شامل جبران فروش، آنالیز پوشش و برنامه‌ریزی قلمرو فروش را فعال می‌سازند.

همه این موارد (وقتی که به‌طور موثر اجرا نشوند) نه تنها زمان کارمندانی که مستقیما درگیر هستند، بلکه زمان کارمندان فروش را نیز می‌گیرد. درحقیقت بسیاری از اعضای هیات رییسه ارشد، از شوک بزرگ‌تری که در زمان محاسبه میزان واقعی عملیات فروش به وجود می‌آید، رنج می‌برند. برای مثال بیش از پنج هزار نفر، بیش از۱۰ میلیارد در سال در یک شرکت فناوری اطلاعات خرج کرده‌اند؛ ولی سود دریافت شده کمتر از مقدار محاسبه شده پیشین بوده است؛ یعنی حتی در شرکت‌هایی با بهترین مدیریت نیز، عملیات فروش معمولا

پراکنده هستند و هزینه‌ها زیر بودجه‌های مخفی جمع می‌شوند.

کسب دید گسترده‌ای از عملیات فروش بسیار ضروری است؛ چراکه این دید موقعیت‌‌های آزاد کردن وقت کارمندان فروش را شناسایی می‌کند تا آنها بتوانند در عمل روی فروش متمرکز شوند و همچنین دوباره‌‌ کاری را از بین ببرند.

وقتی که مسیر فروش تعیین شد، راه‌‌ها می‌توانند گسترش باید و استانداردسازی شوند: البته با دقت کافی بر این نکته که چگونه عملی در یک ناحیه بر سایر نواحی اثر می‌گذارد. شرکت‌ها اغلب با نتایج این تحلیل مخالف هستند؛ این امر حاکی از این است که به چه اندازه عملیات فروش آنها ضعیف است. برای مثال، وقتی که یک شرکت تامین از یک دوره رکود رهایی یافت، دریافت که کارمندان بخش فروش تنها 35 درصد زمان خود را در روز به فروش می‌گذراندند؛ چراکه وقتی آنها با کارهای غیر‌مرتبط با فروش مانند به روزرسانی سیستم صدور صورت حساب، بخش آتش‌نشانی و مکالمات داخلی اشغال شده بود.

بهینه‌سازی کل پروسه فروش

وقتی‌که موقعیت‌های پیشرفت پروسه فروش شناسایی شدند، مهم است که راه‌حل‌های جامعی برای بهینه شدن پروسه فروش پیاده شوند. اتفاقی را که برای شرکتی که تلاش زیادی کرد تا زمان لازم برای پروسه فروشش را کاهش دهد، درنظر بگیرید. اگرچه شرکت با پشتکار در طی سال‌های زیاد این کار را انجام داده بود، چرخه نهایی به طور قابل توجهی بدتر شد و مشتریان خشمگین شروع به تهدید کردند. با اینکه شرکت گام‌های اولیه را بهینه‌سازی کرده بود؛ ولی نبود مدیریت، از ابتدا تا انتها منجر به وجود تاخیر‌های زیادی بین تمامی مراحل بالاخص مرحله آخر شد. مثلا، کارمندان بر اساس زمان تخصیص داده شده برای فروش ارزیابی می‌شدند و درتلاشی برای بالا بردن سرعت کار شروع به توزیع کردن کار بدون اطلاعات کامل می‌کردند که این موضوع منجر به دوباره‌کاری و تاخیر‌ها می‌شد و در نتیجه زمان چرخه دو برابر می‌شد، اگرچه هر مرحله با سرعت بیشتری تکمیل می‌شد.

شرکت قبل از آنکه مشتریان اصلی خود را از دست دهد، به دفتر کار پیشین خود بازگشت. از تعدادی از تازه‌کارها خواست تا در یک جلسه مشاوره‌ای برای طراحی دوباره پروسه فروش فعالیت کنند و نمونه‌ای از دستورات را دنبال کردند تا ببینند تاخیرها کجا اتفاق می‌افتند. این شرکت به سرعت دریافت معاملاتی که تنها بیست درصد سود به همراه داشتند، هشتاد درصد کار را در عملیات فروش به خود اختصاص داده بودند.

راه‌حل در نظر گرفته شده بخش بخش کردن معاملات به سه دسته بر مبنای ارزش و پیچیدگی سفارشات (کم، متوسط و زیاد) بود. پروسه هر دسته برای حذف مراحل غیرضروری طراحی شده بود. برای مثال، شرکت نیاز به بازگشت برای طی کردن کل پروسه را وقتی که تغییر جزئی در قیمت‌ها اتفاق می‌افتاد، حذف کرد. منابع آزاد شده از معاملات ساده، به معاملات با پیچیدگی و حجم بالا که نیاز به کار و تامل بیشتر داشتند اختصاص یافتند. گروه مشاوره در هر مرحله نتایج را ارائه داد که سبب تغییر در سیستم کلی شد. مدل جدید مشتریان را ملزم می‌کرد تا پروسه‌های شخصی و داخلی خود را به تناسب سیستم شرکت تغییر دهند و آنها این کار را به محض اینکه سود بیشتری کسب شد، انجام دادند.

سیستم جدید، زمان لازم برای انجام معاملات را ماه‌ها، هفته‌ها و روزها به ترتیب برای کارهای ساده، کمی پیچیده (متوسط) و کاملا پیچیده کم می‌کند و در‌عین حال سرویس همیشه قوی را ارائه می‌کند. حذف گام‌های غیرضروری، پانزده درصد هزینه عملیات را کاهش می‌دهد. بالطبع یک مشتری می‌توانست بیست و پنج درصد منابع اختصاص داده شده به تعامل کردن با ارائه‌کننده سرویس را کاهش دهد.

مراحل اجرایی

تغییر عملیات فروش امری آسان نیست. چون که اولا، شرکت‌ها به طور طبیعی به سرهم‌بندی مسائل مربوط به بخش فروش عادت دارند،‌ مدیران باسابقه باید با این ترس رایج که تغییر در عملیات فروش باعث به خطر افتادن سود می‌شود، مقابله کنند. دوما، مدیران قسمت‌های مختلف مانند دایره مالی به استثنای بخش فروش، باید با هم کار کنند تا فرصت‌ها را شناسایی و پیگیری کنند. سوما، تغییرات موفق نیازمند پشتیبانی پیوسته از رده‌های بالا است.

فردی باید مدیران را در سراسر سازمان وادار کند تا بنشینند، اطلاعات خود را به اشتراک بگذارند و تمایل داشته باشند تا درمورد موانع صحبت کنند. یک مدیر ارشد باید با نادیده گرفتن سیاست‌های داخلی سازمان، دید عمیق‌تری داشته باشد و تمرکز خود را روی بهترین راه‌حل فارغ از تجربیات گذشته بگذارد.

به‌علاوه، قابلیت‌ها و استعداد‌های جدیدی ممکن است مورد نیاز باشد. زیرا تغییرات موفق، پروسه تجارت و روش‌هایی را متحول می‌کنند که گروه‌های ذی‌نفع‌ از مشتریان گرفته تا دفاتر کاری شرکت‌ با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند. یک شرکت بسته‌بندی محصولات، عملیات فروش خود را در آمریکای لاتین برای بار دوم طراحی کرد، به گونه‌ای که برخی وظایف مانند سفارشات را که قبلا توسط پشتیبانی فروش در سطح کشور انجام می‌شد، ساده‌تر کرد. این حرکت به کارکنان پشتیبانی آزادی عمل داد تا کارهای ارزشمندتری مانند استراتژی قیمت‌گذاری و تحلیل فرآیند پیشرفت را پیگیری کنند و این کار تاثیر زمان برگردانده شده به فروش را افزایش

داد.

در آخر باید گفت که بازگشت به موفقیت و مراقبت از زمان فروش، نیازمند دقت نظر است. رشد و تکثیر کانال‌های فروش در دنیای تجارت، فعالیت‌های غیر‌مرتبط با فروش را پیوسته به کار‌های کارمند بخش فروش اضافه می‌کند. همچنین، عادت‌های بد در زمان فروش مطلوب ترک می‌شوند؛ وقتی که یک مشتری جواب فوری می‌طلبد، پاسخ منعطف یک کارمند مستلزم این است که باید این کارمند همه کار را رها کند و پاسخگو باشد؛ حتی وقتی که یک مکانیزم پشتیبانی فروش نیز وجود دارد که کارها را سریع‌تر و بهتر انجام می‌دهد. مدیر اجرایی یک شرکت فن آوری پیشرفته معتقد است که این کار کلید متوقف کردن سرپیچی کارمندان از سیستم جدید است حتی اگر نمایندگان فروش فکر کنند که در بخش‌های دیگر مثل پشتیبانی تاثیرگذارترند؛ زمان آنها بهتر است صرف فروش و ارتباط با مشتری شود.

در نمونه‌ای دیگر، شرکتی تصمیم گرفت تا این مشکل را با درنظر گرفتن معیارهای پرتکاپو مانند برگزاری جلسات با مشتریان در طول هفته حل کند. با اعلام اهداف شرکت به کارمندان فروش، آنها نمی‌توانستند بدون تغییر در رفتار خود در جلسات شرکت کنند و این موضوع آنها را مجبور ساخت تا به پروسه اعتماد کنند. موفقیت خود به خود ظاهر شد و هرچه بیشتر از حوزه پشتیبانی دور ماندند، عملکردشان بهتر شد.

مشاهده عملیات فروش و ایجاد تغییراتی که کل پروسه فروش را تحت تاثیر قرار دهد در یک سازمان آسان نیست. لکن، هرچه عملیات فروش آسان‌تر شده و همپوشانی‌ها کاهش یابد، رضایت‌مندی مشتری افزایش می‌یابد؛ چراکه معاملات سریع‌تر انجام می‌شوند و اختلافات زودتر حل می‌گردد. در کمپانی‌های بزرگ، نتایج می‌توانند ده‌ها برابر سود و در مقابل هزینه‌های کمتر داشته باشند، این سودها خود گویای همه تغییرات هستند.

منبع : دنیای اقتصاد

برای «تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی» چه باید کرد؟

عظیم جعفری — Mon, 26 Mar 2012 19:22:30 GMT

برای «تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی» چه باید کرد؟

حمایت های ناقص دیروز دولت در قبال تولیدات و عدم حمایت دولت عامل سوددهی بسیار کالاهای وارداتی شده است و به نوعی تولید کنندگان علاوه بر آن که چوب بسته حمایتی ناقص دولت را می خورند.

در سال جهاد اقتصادی، تعبیر برخی از مسئولان از جهاد اقتصادی عامل لطمه بر تولید داخلی شد، لذا رهبر معظم انقلاب با تدبیر هوشمندانه، منظور خود را از جهاد اقتصادی به وضوح بیان داشته و شعار امسال را رونق تولید داخلی قرار دادند.

به گزارش پرتال اقتصاد ایران به نقل از تابناک افزایش هزینه های تولید در این یک سال اخیر به چند طریق جبران شد. راه اول تعطیلی بسیاری از واحد های تولیدی و یا کاهش تولید، راه دوم اصرار بر افزایش قیمت ها و راه سوم فدا شدن کیفیت برای جبران افزایش هزینه ها بود.مشاهده ی این چند رفتار ما را متوجه این امر می کند که افزایش هزینه های تولید به هیچ وجه رونق تولید در پی ندارد.

آنچه امروز در قالب افزایش قمیت و کاهش کیفیت و کم فروشی دیده می شود، تا قبل از هدفمند کردن یارانه ها در قالب نقدینگی دیده می شد. به این معنا که نقدینگی پوشش چیزی را داشت که امروز افزایش قیمت ها، کاهش تولید کمی و کیفی آن را می پوشاند. نقدینگی جزء لازم بسته ی حمایتی دولت است ولی اگر بسته حمایتی دولت تنها در دادن نقدینگی خلاصه شود، پول نمی تواند تولید قوی و پر اشتغال با بازدهی بالا را ایجاد کند و جواب اینکه چرا نقدینگی نمی توانست بخش های تولیدی ما را به جلو هل بدهد، این است که اگر حمایت تنها نقدینگی باشد، اثرات مثبت خود را از دست می دهد.

در خیلی از فعالیت های تولیدی نقدینگی می تواند به عنوان تک ابزار حمایتی نقش بازی کند ولی در تولید صنعتی، نقدینگی تنها ابزار حمایتی نیست و اگر به عنوان تنها ابزار حمایتی دیده شود، عملا مجوزی برای نابودی تولید داده شده است. نابودی که دفعی نیست بلکه تدریجی است. مرگ تدریجی تولید صنعتی در بسته حمایتی ناقص تولید است و مسئول ناکارامدی های بخش های تولید ی دولت است و نه بخش های تولیدی.

حمایت های ناقص دیروز دولت در قبال تولیدات صنعتی و عدم حمایت دولت از کشاورزان و دامداران، عامل سوددهی بسیار واردات گوشت، کالاهای کشاورزی و صنعتی شده است و به نوعی تولید کنندگان علاوه بر آن که چوب بسته حمایتی ناقص دولت را می خورند از نتیجه های حمایت های ناقص که تشدید واردات به علت رکود تورمی بوده است نیز، چوب می خورند.

بنابراین اگر می خواهیم در سال رونق تولید، شاهد شکوفایی تولید باشیم، به هیچ عنوان نباید هزینه ها را افزایش داد. چرا که افزایش هزینه ها عامل کاهش تولید، کاهش اشتغال و تورم در جامعه می شود و از سویی مجوز سوددهی بالای واردات و دلالی را نیز ایجاد کرده و بر تولید خمیده ناشی از فشار هزینه ها، فشار دیگری را وارد می سازد.

در کنار عدم افزایش هزینه ها، دولت محترم موظف است بسته ی حمایتی کاملی را برای حمایت از بخش های تولیدی مد نظر قرار بدهد. بسته ی حمایتی که تنها شامل نقدینگی نیست، بلکه سرمایه گذاری در امر تحقیق و توسعه را نیز شامل می شود.

به نظر می رسد در پی استقلال واحد های صنعتی نبوده ایم چرا که در جایی که حمایت ها ماهیت تک ابزاری داشته اند و نقدینگی می توانست استقلال بسیاری از واحد ها را ایجاد کند، از ارائه این حمایت سر باز زده ایم و از سویی بسته حمایتی کامل برای واحد های صنعتی انجام نداده ایم و این سبب شد که تولید کشاورزی و دام داری و صنعتی همه وابسته به دولت شود و بقاء تولید به بقاء دولت متصل گردد و این یعنی اقتصاد، حضور دولت را برای همیشه تضمین می کند. و البته دولت از طریق عدم جلوگیری درست از واردات، عملا حمایت های تولیدی داخلی را به حمایت از واردات تبدیل کرده است و این یعنی ضعیف نگه داشتن تولید و سپس نابودی تولید.

اگر حمایت دولت کامل و درست صورت می گرفت، دیگر تولید وابسته به پول نمی گشت چرا که خودش پول می ساخت. به بیان دیگر علت آنکه تولید تابع پول شده است و پول تابع تولید نیست، حمایت های ناقص دولت در جهت وابسته نگه داشتن تولید داخلی به دانش خارجی و حمایت های مادی دولت بوده است.

هم اکنون دولت به جای آنکه بسته حمایتی ناقص خود را کامل کند، تولید غیر منعطف را در مواجه با افزایش هزنیه ها ( ضد حمایت) و عدم نقدینگی ( عدم حمایت ناقص) قرار داده است. نتیجه ی این مولد کشی، نا مولد پروری شده است.

از سویی مولدین نیز به علت بازدهی های بالای نامولد بودن، نقدینگی را صرف تولید پرهزینه و نامطمئن نکرده و در قالب تولید وام گرفته و در راه نامولد مصرف می کنند.

برای این که اهمیت امر بیش تر آشکارشود، بهتر است هزینه های عدم حمایت کامل دولت بیان شود. عدم حمایت کامل دولت نه تنها عامل خودکشی تولید به صورت تدریجی می شود، بلکه سبب از بین بردن فرصت های استفاده از سرمایه های انسانی و اجتماعی نیز می شود و این برای اقتصادی که بی شمار نیروی جوان مستعد دارد، عامل افزایش بیکاری و هرزگی در جامعه می شود. البته هم اکنون دولت اجازه خودکشی تدریجی را نداده است و خود با اعمال شوک به دنبال خودکشی دفعی تولید وابسته به پول و ارز خارجی می باشد. مهم این است بیماری که در حال ضعیف شدن است، تقویت کرد نه این که به او ضربه وارد کرد که بمیرد. علاوه بر انکه ضعیف بودن امروز او، ناشی از ضعیف نگه داشتن او به علت سیاست های ناقص حمایتی بوده است.

بنابراین باید به سمت حمایت های کامل از بخش های تولیدی برای رونق تولید حرکت کرد. اعمال این گونه حمایت های کامل و درست عاملی میشود که به واسطه ی تولید، انباشت دانش و سرمایه های انسانی و اجتماعی ایجاد شود و تولید جامعه را به سمت توسعه هل دهد. در حالیکه اگر حمایت ها کامل نشود، نه تنها تولید عامل هل دادن جامعه نمی شود، بلکه با از بین بردن سرمایه های انسانی، اجتماعی و مادی در مسیر خودکشی تدریجی قرار خواهیم گرفت.

تولید مونتاژ و وابسته به دانش و فراورده های ناشی از تحقیق و توسعه خارجی، تولید رو به توسعه نیست بلکه خودکشی تدریجی است. چرا که مونتاژ، دانش نیست، مونتاژ تنها یک روند حفظی است. برای بهتر متوجه شدن امر مونتاژ می توان از مثالی استفاده کرد. قطعات بازی که با وصل کردن شکل هایی را به وجود می آورد، مثال خوبی از مونتاژ می باشد. بچه ای که قطعات را به هم می چسباند خوشحال است که چیزی را خلق کرده است و این در حالی است که چیزی را خلق نکرده است بلکه تنها در فریب خلق کردن به سر می برد و علت این فریب خوردن داخلی و باقی ماندن در سطح مونتاژ نتیجه ی حمایت های ناقص دولت بوده است.

راه کار چیست؟ منظور از حمایت های کامل و درست چیست؟

تولیدی که بر پایه های سرمایه های انسانی و اجتماعی شکل گیرد، سرریز های مثبت خارجی ( صرفه های ناشی از مقیاس، افزایش توان رقابت پذیری، افزایش بهره وری و غیره ) خواهد داشت و این سرریزها عامل ارتقاء بیشتر تولید شده و از سویی با ایجاد بسترهای خصوصی سازی و کارآفرینی در کنار مهیا کردن ابزار بهره وری ( سرمایه های انسانی و اجتماعی) تمایل به سرمایه گذاری در تولید را افزایش داده و بازار را به سمت رقابتی شدن می برد. و ان جاست که قیمت رقابتی یکی از ثمرات مثبت بازار رقابتی است، شکل می گیرد.

لذا در شرایطی که تمایل به سرمایه گذاری در تولید وجود ندارد، افزایش هزینه های تولید به امید رقابتی شدن نه تنها عامل رقابتی شدن نمی شود، بلکه بیشتر از ان که عامل افزایش انگیزه های سرمایه گذاری مولد باشد، با مولد کشی و از بین بردن انگیزه های مولد، نامولد پروری خواهد کرد.

راه اصلی برای این که تولید خودش، خودش را قوی کند این است که تولید بر پایه سرمایه های انسانی و اجتماعی شکل بگیرد وبرای این امر لازم است که دانش داخلی سوار بر تکنولوژی وارداتی شود. برای این که دانش سوار بر تکنولوژی وارداتی شود دولت باید حمایت کند. حمایت در سرمایه گذاری در امر تحقیق و توسعه، بزرگترین رسالت امروز دولت ایران در سال رونق تولید می باشد.

این امر سبب ایجاد سرمایه های اجتماعی شده و به تبع آن، تولید از ثمرات مثبت ای که کشورهای توسعه یافته از تولید خویش بهره مند می شوند، بهره مند خواهد شد. هم اکنون حمایت های دولت بیش از آنکه نقش ایجاد انگیزه برای سرمایه گذاری در امر تولید داخلی را داشته باشد، انگیزه کش است و عملا ثمری جز رکود تورمی و واردات گسترده ندارد. یعنی علاوه بر آنکه تمایل به تولید را کاهش می دهد امکان تولید را نیز کاهش می دهد.

لذا برای رونق تولید، دولت باید حمایت کند. منتهی حمایت درست نه عدم حمایت و نه تخریب و نه حمایت نادرست.

دادن نقدینگی تنها یک حمایت نادرست است. دادن ارز دولتی و نقدینگی باید در کنار سرمایه گذاری دولت در امر تحقیق و توسعه باشد. سرمایه گذاری در این امر سبب ایجاد سرمایه های انسانی و شکوفایی سرمایه انسانی و اجتماعی می شود. که این دو سرمایه ابزار بهره وری و عامل سرریزهای مثبت تولید از طریق سوار کردن دانش بر تکنولوژی خواهد شد.

به بیان دیگر کارآفرینان خلاق و ماهر از طریق اعتماد، به انباشت دانش کمک کرده و حال نوبت ان است که دانش عملی شود. عملی شدن دانش نظری، رقابت بر سر سرمایه های انسانی و اجتماعی را به صورت طبیعی در جامعه ایجاد خواهد کرد و دیگر لازم نیست دولت برای سرمایه گذاری در امر دانش سرمایه گذاری کند. چرا که عملی شدن دانش، خودش عامل رقابت بر سر انباشت دانش و ایجاد بسترهای کارآفرینی می شود.

به هر ترتیب انباشت دانش کمک به بومی کردن تکنولوژی وارداتی شده و دانش را سوار بر تکنولوژی وارداتی خواهد کرد. چنین تولیدی که از سواری خوردن دانش بر تکنولوژی تغذیه می کند، علاوه بر در دست گرفتن تولید، ثمرات مثبت و ابزار قدرت و تشدید ابزار قدرت را ایجاد می کند.

چرا که چنین تولیدی دانش را ارزشمند می کند و از آن جا که دانش ثمره ی سرمایه های انسانی و اجتماعی است، این دو ابزار را روز به روز قوی تر و بزرگتر می کند.

لذا در آخر به این جمله تاکید می کنیم: برای رونق تولید، دولت باید حمایت کند. منتهی حمایت درست و کامل نه عدم حمایت و نه تخریب و نه حمایت نادرست و نه حمایت ناقص.

منبع :پرتال اقتصا ایران