منطقه طلایی مدیریت
Golden situation management=People + Organization + environment
درباره وبلاگ
عظیم جعفری

فوق لیسانس مدیریت مالی حسابرس ارشد مالیات

نويسندگان
۱۳۸٩/۱٢/٢۸ :: ۱۱:٥٢ ‎ب.ظ ::  نويسنده : عظیم جعفری

 

چالش اقتصاد آمریکا با سیاستمدارانش

 

نویسنده : مایکل هرد

مترجم: عسل پارسی      

روزنامه دنیای اقتصاد ( www.donya e eqtesad.com )

 

می گویند نظامات دیکتاتوری حداقل یک مزیت دارند و آن اینکه در آنها می توان برای تمامی کمی و کاستی های موجود در جامعه به راحتی شخص دیکتاتور را محکوم کرد. در جمهوری های دموکراتیک در مقابل، به نظر این مردم و رای دهندگان هستند که باید در برابر بی کفایتی های رهبران شان پاسخگو باشند.

 


 

اجازه بدهید کمی بیشتر درباره این موضوع توضیح بدهم. از نظرسنجی هایی که یکی پس از دیگری انجام شده است این طور برداشت می شود که اهالی آمریکا یک چنین عقیده ای دارند:

 

در اصول و تئوری، به عبارتی در کلیت ماجرا، مخارج دولت باید کاهش داده شود، اما در هر مورد خاص، مثلا برنامه های مختلفی که دولت اجرا می کند، آنها معتقد نیستند که مخارج دولت باید کاهش داده شود. در واقع حتی معتقدند که این مخارج باید افزایش نیز پیدا کنند.

 

به همین طریق می گویند مالیات ها برای طبقه متوسط به طور کلی باید پایین آورده شوند - اگر حذف شدنشان را مطرح نکنیم، اما برنامه های کمکی و مزایایی که ارائه می شوند باید همچنان به جریان آزاد خود ادامه دهند.

 

یک اکثریت کوچک احتمالا کسانی هستند که عقیده دارند مالیات ها برای ثروتمندان نیز باید پایین بیاید یا اینکه حداقل بیشتر نشود. منظور از مردم پولدار کسانی است که سالانه بیش از ۱۹۹ هزار دلار در سال درآمد دارند.

 

حالا باید پرسید وقتی اکثریت مردم یک کشور چنین عقایدی که تناقض آمیز بودنشان اظهر من الشمس است، دارند و بر آنها پای نیز می فشارند چه باید کرد؟ چطور ممکن است که دولت پول کمتری از مردم بگیرد اما بیشتر هزینه کند؟ چطور ممکن است اکثریت جمعیت کاهش مخارج را به طور انتزاعی تایید کنند (که می توان آن را پیام انتخابات ۲۰۱۰ دانست) اما در عین حال علاقه داشته باشند که دولت هزینه هایش را در برنامه های مشخص بالا ببرد (این هم پیام انتخابات ۲۰۰۸ بود)؟

 

باید گفت واقعیت تناقض بردار نیست. وقتی کسی چیزهایی را می خواهد که باهم تناقض دارند، نتایج فوق العاده اسفباری به دنبال آن خواهد آمد. از بعد روانشناسی نیز که بنگریم، چنین تناقضی با سطحی از درگیری ذهنی، آشفتگی و آشوب همراه خواهد بود. از بعد اجتماعی سیاسی نتیجه آن خواهد شد که در نهایت رهبرانی ناتوان و بی کفایت بر صدر امور قرار خواهند گرفت (حال از هر حزب عمده ای که می خواهند باشند.) باید گفت در یک دموکراسی، این چنین رهبران و سیاستمدارانی، بیش از آنکه خود علت مشکل باشند نمادی از وجود مشکل هستند. اینها نشانه تناقض آمیز بودن باورهای اکثریت افرادی است که پای صندوق ها می روند و این رهبران را برمی گزینند.

 

درست است که از هر نظرسنجی به نظرسنجی بعدی که می رسیم بخش بیشتری از رای دهندگان نسبت به سیاستمداران هر دو حزب ابراز بی علاقگی می کنند، اما فکر می کنید سیاستمداری که دارای عقاید متضادی با رهبران حاکم باشد، در انتخابات بعدی چه شانسی خواهد داشت؟ اگر سیاستمداری بیاید و به طور عمده مخارج دولتی را کاهش دهد، مثلا کل دپارتمان های کابینه را ملغی کند، نظام بهداشت و درمان و تامین اجتماعی را در کوتاه مدت به حداقل رسانده و به دنبال آن باشد که در بلند مدت بخش خصوصی را جایگزین شان کند، فکر می کنید چه بر سر چنین سیاستمداری خواهد آمد؟ باید گفت چنین سیاستمداری حتی فرصت نمی کند تلاش های انتخاباتی اش را به پایان برساند، زیرا او هیچ شانسی برای گرفتن اکثریت آرای الکتروال نخواهد داشت، حتی اگر این اکثریت را به ناچیزترین شکل ممکن اش نیز تصور کنیم.

 

کسانی که نظر مشابهی با من داشته باشند خواهند گفت که آمریکایی ها «خودخواه» هستند، اما باید گفت خودخواهی هیچ ربطی به این مساله ندارد. افرادی که عاقلانه به دنبال نفع شخصی شان باشند از خود مراقبت کرده و هیچ گاه راضی نمی شوند که دولت برای کمک به آنها از زور استفاده کند. در عین حال افراد عقلایی و پیگیر نفع شخصی از اینکه دولت با قوای قهریه آنها را مجبور به کمک به دیگران کند نیز بیزار هستند. مشکل اصلی باور ایدئولوژیک به فداکاری است. سیاستمداران از احساس گناه روانی مخاطبانشان استفاده می کنند تا بهانه ای برای غارت موکلان شان به دست بیاورند. احساس گناه روانی این مخاطبان از ایدئولوژی فداکاری نشات گرفته است، یعنی این دیدگاه معیوب و مخرب که می گوید افراد باید خود را برای یکدیگر قربانی کنند، آن هم بدون توجه به پیامدهایی که این کار برای خودشان یا دیگران به همراه خواهد داشت. اگر آمریکایی ها به مفهوم عقلایی خودخواه تر بودند، سیاست و بازتوزیع ثروت به شکلی که هم اکنون می شناسیم دیگر وجود نمی داشت. آمریکا کشور آزادی می شد، بسیار پررونق تر و باثبات تر از آنچه که اکنون می بینیم. مردم در آن صورت به جای سیاستمداران کنونی کسانی را برمی گزیدند که مایل و قادر به اجرای این آرمان ها باشند.

 

بزرگ ترین دشمن آمریکا خود آمریکا است. بله آمریکایی ها از رهبری سیاستمداران اغلب نابخرد، دو چهره و موهن شان رنج می برند. با چسبیدن سرسختانه به باورهای تناقض آمیز و خودداری از حتی شنیدن سایر نظرات، عجیب نیست که ما تاکنون چنین راهی را پیموده ایم.

 



موضوع مطلب : مقالات اقتصادی
موضوعات
RSS Feed
جزوات کنکور کارشناسي ارشد مديريت